Υπήρξε μια περίοδος που το Ουκρανικό ήταν μόνιμα στην κορυφή της διεθνούς ατζέντας. Κάθε σύνοδος, κάθε διάσκεψη, κάθε παρέμβαση των Βρυξελλών περνούσε μέσα από το Κίεβο. Σήμερα όμως, η εικόνα έχει αλλάξει. Από τη στιγμή που η σύγκρουση Ιράν – Ισραήλ / ΗΠΑ πήρε φωτιά, τα βλέμματα της Δύσης έφυγαν από την Ουκρανία και γύρισαν σχεδόν ολοκληρωτικά στη Μέση Ανατολή. Και αυτή η μετατόπιση δεν είναι καθόλου ουδέτερη. Είναι μια εξέλιξη που, πολιτικά και στρατηγικά, ξεκάθαρα ευνοεί τον Βλαντίμιρ Πούτιν.
Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι το έχει καταλάβει εδώ και καιρό. Τους τελευταίους μήνες πιέζει ανοιχτά για πιο γρήγορη ευρωπαϊκή ενσωμάτωση, ζητώντας ουσιαστικά να μπει στο τραπέζι μια συγκεκριμένη προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ ακόμα και μέσα στο 2027. Στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, στα μέσα Φεβρουαρίου 2026, είπε ξεκάθαρα ότι η Ουκρανία «χρειάζεται μια ημερομηνία» και ότι θέλει να είναι έτοιμη το 2027. Λίγες ημέρες αργότερα, στο Κίεβο, επανέλαβε δίπλα στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ότι αυτό είναι «πολύ σημαντικό» για τη χώρα του.
Μόνο που η Ευρώπη δεν κινείται με την ταχύτητα που θα ήθελε ο Ζελένσκι. Η ΕΕ παραμένει διχασμένη. Η Κάγια Κάλας παραδέχθηκε δημόσια ότι δεν βλέπει διάθεση από τα κράτη-μέλη να δοθεί ημερομηνία ένταξης στην Ουκρανία, ενώ το βασικό ευρωπαϊκό αφήγημα παραμένει ότι η πορεία θα προχωρήσει μόνο με βάση την «αξία» και τις μεταρρυθμίσεις, όχι με πολιτικά ραντεβού. Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και ο Αντόνιο Κόστα, τονίζοντας ότι η διεύρυνση είναι διαδικασία merit-based.
Ακόμα πιο αποκαλυπτικό είναι ότι η συζήτηση για μια πιο «light» μορφή ένταξης της Ουκρανίας, ένα είδος ενδιάμεσου καθεστώτος πριν την πλήρη συμμετοχή, έχει προκαλέσει νευρικότητα σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Οι Financial Times μετέδωσαν ότι η ιδέα αυτή αντιμετωπίστηκε με επιφύλαξη, ακριβώς επειδή πολλοί φοβούνται μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων. Και τελικά, στα επίσημα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου των τελευταίων ημερών δεν μπήκε καμία σαφής ημερομηνία ένταξης — μόνο η γενική γραμμή ότι το μέλλον της Ουκρανίας βρίσκεται στην ΕΕ και ότι η διαδικασία θα προχωρήσει με τον κλασικό, απαιτητικό τρόπο.
Κάπου εδώ βρίσκεται και η ουσία. Όταν η διεθνής προσοχή μεταφέρεται αλλού, η Ουκρανία χάνει κάτι πολύ περισσότερο από headlines. Χάνει πολιτικό βάρος, χάνει πίεση προς τους συμμάχους της, χάνει χώρο στο δυτικό μυαλό. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος ο Ζελένσκι είπε πρόσφατα πως ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή αποσπά την προσοχή και τη στήριξη από την Ουκρανία, ενώ ευρωπαίοι ηγέτες όπως ο Στάρμερ και ο Σάντσεθ έσπευσαν σχεδόν αμυντικά να δηλώσουν ότι η νέα κρίση δεν πρέπει να εκτροχιάσει τη βοήθεια προς το Κίεβο. Όταν όμως όλοι νιώθουν την ανάγκη να το λένε, σημαίνει ότι ο κίνδυνος είναι ήδη εδώ.
Και ποιος κερδίζει από αυτό; Ο Πούτιν. Γιατί σε κάθε πόλεμο, πέρα από τα μέτωπα, υπάρχουν και τα παράθυρα ευκαιρίας. Και αυτό ακριβώς είναι για τη Μόσχα η έκρηξη στη Μέση Ανατολή: ένα τεράστιο γεωπολιτικό παράθυρο. Όσο η Δύση κοιτάζει προς Τεχεράνη, Τελ Αβίβ, Χορμούζ και πετρέλαιο, η ρωσική πίεση στην Ουκρανία περνά πιο «χαμηλά» στο διεθνές ραντάρ. Ακόμα και σε επίπεδο οπλικών συστημάτων, το Reuters έχει ήδη επισημάνει τον κίνδυνο να εκτραπούν αμερικανικά όπλα και αντιαεροπορικά μέσα από την Ουκρανία προς τη νέα σύγκρουση.
Η αλήθεια είναι σκληρή: η Ουκρανία δεν έπαψε να είναι σημαντική. Απλώς έπαψε να είναι η μόνη φωτιά που καίει. Και στη διεθνή πολιτική, όταν μοιράζεται η προσοχή, μοιράζεται και η ισχύς. Ο Ζελένσκι ζητάει ημερομηνίες, εγγυήσεις και επιτάχυνση γιατί ξέρει ότι το momentum δεν κρατάει για πάντα. Η Ευρώπη όμως δίνει υποσχέσεις χωρίς να δίνει ρολόι. Και όσο αυτό συμβαίνει, το Κρεμλίνο βλέπει τον χρόνο να δουλεύει υπέρ του.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πιο επικίνδυνο για την Ουκρανία δεν είναι μόνο τα ρωσικά χτυπήματα. Είναι να συνηθίσει ο κόσμος τον πόλεμό της και να στραφεί αλλού.
Και αυτή τη στιγμή, ακριβώς αυτό συμβαίνει.
ΤΣΙΠΑΣ ΜΠΛΟΚ – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
