Το βράδυ της Κυριακής δεν κρίθηκε απλώς μια EuroLeague.
Κρίθηκε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Κρίθηκε αν ο Ολυμπιακός θα μείνει ξανά στο «παραλίγο» ή αν αυτή τη φορά θα πάρει από τη ζωή αυτό που του χρωστούσε.
Και το πήρε.
Με 92-85 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, στο Telekom Center Athens, ο Ολυμπιακός ανέβηκε ξανά στην κορυφή της Ευρώπης. Για τέταρτη φορά στην ιστορία του.
Αλλά αυτή η κούπα δεν είναι μία ακόμη κούπα.
Είναι η κούπα της δικαίωσης.
Του Μπαρτζώκα. Των Αγγελόπουλων. Του Βεζένκοβ. Του Φουρνιέ. Του Παπανικολάου. Του Γουόκαπ. Όλων.
Είναι η κούπα ενός οργανισμού που τα τελευταία χρόνια έφτασε πολλές φορές στην πηγή, είδε το νερό μπροστά του, αλλά κάτι του το έπαιρνε μέσα από τα χέρια.
Αυτή τη φορά δεν το άφησε.
Η Ρεάλ μπήκε δυνατά. Πήγε στο 3-15. Έδειξε χαρακτήρα, βάρος φανέλας, εμπειρία. Έβαλε τον Ολυμπιακό από νωρίς με την πλάτη στον τοίχο.
Αλλά εκεί φάνηκε η διαφορά.
Ο Ολυμπιακός δεν πανικοβλήθηκε.
Δεν έψαξε δικαιολογίες.
Δεν χάθηκε.
Άρχισε να τρώει τη διαφορά κατοχή με κατοχή. Με άμυνα, με ένταση, με μυαλό, με προσωπικότητα.
Ο Φουρνιέ βγήκε μπροστά όταν η μπάλα έκαιγε. Ο Βεζένκοβ έβαλε την υπογραφή του εκεί που έπρεπε. Ο Πίτερς ήταν τεράστιος. Ο Τζόσεφ έδωσε αυτά που δεν φαίνονται πάντα στο φύλλο αγώνα, αλλά φαίνονται στο αποτέλεσμα. Ο Μιλουτίνοβ πάλεψε. Ο Γουόκαπ κράτησε το τιμόνι.
Και ο Μπαρτζώκας;
Ο Μπαρτζώκας πήρε τη μεγαλύτερη απάντηση.
Για όσους τον αμφισβήτησαν.
Για όσους τον χρέωσαν με τα χαμένα Final Four.
Για όσους δεν κατάλαβαν ότι αυτό που χτίζει δεν είναι ομάδα μιας βραδιάς, αλλά οργανισμός κορυφής.
Η Ρεάλ άντεξε πολύ. Πάλεψε σαν Ρεάλ. Με τον Λάιλς να κάνει απίθανα πράγματα στο πρώτο μέρος, με τον Χεζόνια να βάζει μεγάλα σουτ, με την εμπειρία της να κρατάει το παιχνίδι ζωντανό μέχρι το τέλος.
Όμως στο τέλος μίλησε η καλύτερη ομάδα της χρονιάς.
Όχι της βραδιάς.
Της χρονιάς.
Ο Ολυμπιακός που ήταν πρώτος στην κανονική διάρκεια.
Ο Ολυμπιακός που είχε διάρκεια.
Ο Ολυμπιακός που είχε αριθμούς.
Ο Ολυμπιακός που είχε βάθος.
Ο Ολυμπιακός που είχε προσωπικότητα.
Ο Ολυμπιακός που είχε πείνα.
Στο 80-80, εκεί που όλα μπορούσαν να γυρίσουν, δεν λύγισε.
Έβαλε τις βολές.
Πήρε τις άμυνες.
Βρήκε τα μεγάλα καλάθια.
Κλείδωσε το παιχνίδι.
Και όταν ακούστηκε η κόρνα, δεν πανηγύρισε μόνο ένα τρόπαιο.
Πανηγύρισε όλα όσα πέρασε για να φτάσει εκεί.
Αυτός ο τίτλος έχει μέσα του δάκρυα, νεύρα, αδικίες, χαμένες ευκαιρίες, πίεση, εμμονή και πολλή δουλειά.
Γι’ αυτό είναι τόσο μεγάλος.
Γιατί δεν ήρθε τυχαία.
Δεν ήρθε επειδή «έκατσε».
Ήρθε γιατί ο Ολυμπιακός το κυνήγησε μέχρι τέλους.
Και στο τέλος της βραδιάς, η εικόνα ήταν καθαρή:
Ο Θρύλος δεν επέστρεψε απλώς στην κορυφή.
Την πήρε πίσω.
