Συχνά θεωρούμε επι
Συχνά θεωρούμε επικίνδυνους όσους φωνάζουν πιο δυνατά, όσους προκαλούν, όσους βρίσκονται διαρκώς στο προσκήνιο. Αυτούς που επιδιώκουν την προσοχή, που χτίζουν εικόνα, που θέλουν να τους βλέπουν και να τους αναγνωρίζουν. Όμως η πραγματική επικινδυνότητα δεν βρίσκεται πάντα εκεί όπου στρέφονται τα φώτα.
Οι πραγματικά επικίνδυνοι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για δημόσιες σχέσεις. Δεν τους απασχολεί η αποδοχή, η προβολή ή η καλή φήμη. Δεν έχουν ανάγκη να εξηγήσουν ποιοι είναι ή να πείσουν για τις προθέσεις τους. Κι ακριβώς γι’ αυτό είναι πιο δύσκολο να τους εντοπίσεις.
Η σιωπή τους δεν είναι αδυναμία· είναι επιλογή. Κι αυτή η επιλογή τους δίνει πλεονέκτημα. Όταν δεν φαίνεσαι, δεν αξιολογείσαι. Όταν δεν μιλάς, δεν αποκαλύπτεσαι. Όταν δεν σε ξέρουν, δεν μπορούν να σε προβλέψουν. Η άγνοια δημιουργεί κενά, και μέσα σε αυτά τα κενά γεννιέται ο φόβος.
Ο κίνδυνος δεν είναι πάντα θορυβώδης. Δεν φοράει πάντα προειδοποιητικές ταμπέλες. Πολλές φορές είναι ήσυχος, παρατηρεί, περιμένει. Κινείται χωρίς να γίνεται αντιληπτός, χωρίς να αφήνει ίχνη. Και όταν τελικά εμφανίζεται, είναι ήδη αργά.
Γι’ αυτό οι πιο επικίνδυνοι είναι αυτοί που δεν φαίνονται. Όχι επειδή κάνουν περισσότερα, αλλά επειδή ξέρουν πότε να μη δείχνουν τίποτα. Και το άγνωστο, όσο κι αν δεν μας αρέσει να το παραδεχόμαστε, είναι πάντα πιο απειλητικό από αυτό που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε.
