Υπάρχει μια αλήθεια που οι περισσότεροι δεν θέλουν να αποδεχτούν: κανείς δεν χτίστηκε εύκολα. Κανείς δεν έγινε δυνατός χωρίς να «σπάσει» πρώτα.
Οι δυσκολίες, όσο κι αν πονάνε τη στιγμή που τις ζεις, δεν είναι τιμωρία. Είναι ευλογία. Είναι ο τρόπος που η ζωή σε προετοιμάζει για κάτι μεγαλύτερο.
Γιατί μέσα από τα εμπόδια, μαθαίνεις.
Μαθαίνεις να αντέχεις όταν όλα γύρω σου δείχνουν να καταρρέουν. Μαθαίνεις να σηκώνεσαι όταν πέφτεις. Και κυρίως, μαθαίνεις να συνεχίζεις, ακόμα κι όταν δεν βλέπεις φως μπροστά.
Δεν είναι η επιτυχία που σε αλλάζει. Είναι οι στιγμές που λύγισες και δεν τα παράτησες.
Εκεί χτίζεται ο χαρακτήρας.
Εκεί ξεχωρίζουν αυτοί που θα φτάσουν, από αυτούς που θα σταματήσουν στη μέση.
Γιατί η διαφορά δεν είναι ποιος δεν έπεσε ποτέ. Η διαφορά είναι ποιος σηκώθηκε άλλη μια φορά.
Και άλλη μία.
Και άλλη μία.
Μέχρι που τα κατάφερε.
Οι δυσκολίες σε σκληραίνουν. Σε κάνουν πιο συγκεντρωμένο. Σε αναγκάζουν να βρεις λύσεις, να γίνεις καλύτερος, πιο έξυπνος, πιο ανθεκτικός.
Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, γίνεσαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.
Γιατί όταν έχεις περάσει τα δύσκολα, τίποτα δεν σε φοβίζει πραγματικά.
Και τότε, είσαι έτοιμος.
Έτοιμος να πάρεις αυτό που αξίζεις.
Οπότε την επόμενη φορά που θα βρεθείς μπροστά σε ένα εμπόδιο, μην ρωτήσεις «γιατί σε μένα».
Ρώτα «τι έχω να μάθω από αυτό».
Γιατί στο τέλος της διαδρομής, θα καταλάβεις κάτι πολύ απλό:
Ό,τι σε δυσκόλεψε… ήταν αυτό που σε έχτισε.
Tsipas Blog
Για να ξέρετε.
