Έχεις φάει τα πάντα.
Μαγειρίτσα, κοκορέτσι, αρνί, κοντοσούβλι, αυγά, σαλάτες, τζατζίκια, τυριά.
Έχεις πιει και τα σχετικά ούζα, τσίπουρα, κρασιά, μπίρες.
Κάπου εκεί έχεις χάσει το μέτρημα, αλλά δεν έχει και σημασία. Το θέμα είναι ένα:
Έχεις σκάσει.
Γέρνεις πίσω στην καρέκλα, με εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που το παράκανε, πιάνεις κινητό και λες να δεις τι έγινε στον κόσμο όσες ώρες εσύ ήσουν full απασχολημένος με το πασχαλινό overload.
Και τότε βλέπεις τίτλο:
«Στο τραπέζι ο ναυτικός αποκλεισμός του Ιράν»
Εκεί δεν το διαβάζεις καν ψύχραιμα.
Σε πιάνει κάτι ανάμεσα σε ζαλάδα, αναγούλα και νεύρα.
Και λες μόνο:
«Όχι άλλο τραπέζι ρε φίλε…»
Γιατί εκείνη τη στιγμή η λέξη «τραπέζι» δεν σου θυμίζει ούτε οικογένεια, ούτε παρέα, ούτε γιορτή.
Σου θυμίζει απλώς πόσο πολύ έχεις φάει.
Ανοίγεις και τηλεόραση μπας και ξεφύγεις λίγο, αλλά και εκεί τα ίδια.
Πλάνα με σούβλες, καπνούς, ψησίματα, κρέατα, κόσμο να τρώει λες και δεν υπάρχει αύριο.
Και λες μέσα σου:
«Πώς μπήκαν όλα αυτά;»
Κι όμως μπήκαν.
Με κάποιον μαγικό, ανεξήγητο, πασχαλινό τρόπο… μπήκαν όλα.
Αλλά υπάρχει κι ένα όριο.
Γιατί όσο ωραίο κι αν είναι το ελληνικό γιορτινό τραπέζι, έρχεται πάντα εκείνη η φάση που δεν θες ούτε να το βλέπεις, ούτε να το ακούς, ούτε να το πετύχεις μπροστά σου σε τίτλο ειδήσεων.
Θες απλώς λίγο καναπέ, λίγο ησυχία και κάτι εντελώς άσχετο με φαγητό.
Γιατί ναι, το Πάσχα είναι απόλαυση.
Ναι, είναι παράδοση.
Ναι, είναι οικογένεια και γιορτή.
Αλλά μετά από κάποια ώρα, είναι και αυτό το απόλυτα ανθρώπινο:
«Παιδιά, όλα καλά… αλλά όχι άλλο τραπέζι.»
