Στην πιο κρίσιμη στιγμή της νύχτας, όταν η αποφασιστικότητα και η παρουσία θα έπρεπε να είναι καθοριστικές, ο κλάδος μοιάζει να μην υπάρχει. Καμία αντίδραση. Καμία ανακοίνωση. Καμία εκπροσώπηση. Ο Σύλλογος που λένε ότι έχουν και που ξαναζωντάνεψε με τον ερχομό του κορονοϊού… πού βρίσκεται τώρα;
Η σιωπή αυτή δεν είναι παθητική. Είναι κραυγαλέα. Στέλνει μήνυμα αδυναμίας, αδιαφορίας ή πλήρους αποστασιοποίησης από τα μέλη του. Σε στιγμές που απαιτούν δράση, η απουσία φωνής ενισχύει τη δυσπιστία και την αίσθηση εγκατάλειψης.
Το ερώτημα παραμένει: γιατί ο Σύλλογος δεν αντιδρά; Γιατί δεν απαιτεί; Η απάντηση που δίνεται με τη σιωπή είναι αποκαλυπτική και θλιβερή.
Ίσως είναι ζήτημα έλλειψης συντονισμού, ίσως κρίσης ταυτότητας. Όποιος κι αν είναι ο λόγος, η ουσία δεν αλλάζει: η σιωπή δεν μπορεί να συνεχιστεί χωρίς συνέπειες. Η συλλογική αδράνεια φθείρει την αξιοπιστία και αφήνει τα μέλη χωρίς φωνή όταν τη χρειάζονται περισσότερο.
Η ώρα για ανασύνταξη είναι τώρα. Ο Σύλλογος οφείλει να αποδείξει ότι υπάρχει, ότι ακούει, ότι αντιδρά. Η σιωπή δεν είναι πλέον επιλογή – είναι αποτυχία.
