Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει δείξει εδώ και χρόνια κάτι που δύσκολα συναντάς σε ανθρώπους που βρίσκονται τόσο έντονα στη δημόσια σφαίρα: τσαλακώνεται.
Ό,τι νιώθει, το εκφράζει. Δεν το κρατάει μέσα του. Δεν κάθεται να το φιλτράρει, να το ζυγίσει, να σκεφτεί αν αυτό που πάει να κάνει θα επηρεάσει τη δημόσια εικόνα του ή αν θα του γυρίσει επικοινωνιακά μπούμερανγκ.
Αν κάτι τον ενοχλήσει, θα το γράψει. Αν κάτι τον θυμώσει, θα τα βάλει με την EuroLeague, με την κυβέρνηση, με τους αδελφούς Αγγελόπουλους ή με οποιονδήποτε θεωρεί εκείνη τη στιγμή ότι βρίσκεται απέναντί του.
Και αν από την άλλη υπάρχει νταλκάς, καημός ή κάτι που τον βαραίνει μέσα του, πάλι δεν θα το κρύψει.
Θα πάρει μικρόφωνο.
Το έχουμε δει να τραγουδάει Σταμάτη Γονίδη, Νίνο και τώρα Πυξ Λαξ, επιχειρώντας το «Έπαψες αγάπη να θυμίζεις» σε μια μάλλον ιδιαίτερη, σχεδόν τέκνο εκδοχή.
Πάντα, φυσικά, με το τσιγάρο στο άλλο χέρι. Σαν μόνιμο σκηνικό. Σαν υπογραφή.
Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν δείχνει να τον απασχολεί ούτε η εικόνα ούτε το “πώς θα φανεί”. Τον απασχολεί μόνο να βγάλει αυτό που έχει μέσα του.
Είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος λειτουργεί παρορμητικά. Ό,τι του έρχεται, το κάνει. Ό,τι σκέφτεται, το λέει. Και ό,τι νιώθει, δύσκολα το κρατάει μέσα του.
Κάπως έτσι, μετά τις κόντρες, τα stories, τις δημόσιες εκρήξεις και τα μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση, ήρθε και το μικρόφωνο.
Γιατί όταν υπάρχει νταλκάς, στον κόσμο του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, μάλλον δεν υπάρχει σιωπή. Υπάρχει τραγούδι, τσιγάρο και Instagram.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
