Το Tsipas Blog ξέρει τη νύχτα από την καλή και από την ανάποδη, και σήμερα αποφάσισε να τραβήξει την κουρτίνα. Για να τελειώνουμε με το παραμύθι: Λουλούδια και καλλιτέχνης.
Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι το λουλούδι στη νυχτερινή διασκέδαση δεν είναι ένα ακόμα «αξεσουάρ» του λογαριασμού, ούτε πυρομαχικό για επίδειξη δύναμης. Είναι ένας ιερός κώδικας, ένα σύμβολο εκτίμησης προς τον άνθρωπο που καταθέτει την ψυχή του πάνω στο πάλκο. Η ιστορία της νύχτας είχε πάντα έναν απαράβατο κανόνα: τα πανέρια προορίζονται για τα πόδια ή την αγκαλιά. Ποτέ, για κανέναν λόγο, δεν επιτρεπόταν να γίνουν μέσο εξευτελισμού στο πρόσωπο.
Στις μεγάλες εποχές, όταν το πάλκο το «όριζαν» η Μοσχολιού, η Σακελλαρίου ή η Δούκισσα, κανείς δεν διανοούνταν να σηκώσει χέρι για να σημαδέψει το πρόσωπο του καλλιτέχνη. Δεν τους συγκρατούσε ο φόβος, αλλά η παιδεία και το φιλότιμο. Υπήρχε ένας άγραφος νόμος που διαχώριζε τη διασκέδαση από τον τραμπουκισμό. Σήμερα, δυστυχώς, η ασέβεια τροφοδοτείται από μια στρεβλή νοοτροπία που νομίζει ότι επειδή κάποιος «πληρώνει», έχει αγοράσει και το δικαίωμα να προσβάλλει την αξιοπρέπεια του άλλου.
Τεράστια είναι η ευθύνη και των ιδιοκτητών των κέντρων. Όταν η ασυδοσία γίνεται ανεκτή στον βωμό του πρόσκαιρου τζίρου, ο καλλιτέχνης μένει έκθετος στη βαρβαρότητα. Η νύχτα δεν είναι μια άναρχη αγοραπωλησία· είναι μια πράξη ευθύνης που απαιτεί κανόνες και όρια. Ο επιχειρηματίας οφείλει να προστατεύει το πάλκο του, γιατί χωρίς σεβασμό, η διασκέδαση μετατρέπεται σε ζούγκλα.
Να το ξαναπώ για ακόμη μια φορά: Το λουλούδι αποτελεί σιωπηλή υπόκλιση και όχι μέσο ταπείνωσης. Όταν το μέτρο χάνεται, κάποιος οφείλει να τραβήξει την κόκκινη γραμμή. Και αυτή η γραμμή πρέπει να τραβηχτεί εκεί ακριβώς που τελειώνει η κατανάλωση και ξεκινά η αξιοπρέπεια.
