Την ώρα που τα νυχτερινά κέντρα και ειδικά τα μπουζούκια μετρούν αντίστροφα για τις γιορτές —τη μοναδική περίοδο του χρόνου που μπορούν πραγματικά να ανασάνουν οικονομικά— βρίσκονται αντιμέτωπα με ένα παράλογο και εξοντωτικό αδιέξοδο. Ένα πρόβλημα που δεν δημιούργησαν τα ίδια, αλλά καλούνται να πληρώσουν ακριβά.
Ο λόγος; Η παρουσία ανηλίκων.
Σήμερα, ο νόμος είναι αμείλικτος: απαγορεύεται η είσοδος ανηλίκων σε κέντρα διασκέδασης ενηλίκων, ακόμη κι αν συνοδεύονται από τους ίδιους τους γονείς τους. Και δεν μιλάμε για μια απλή σύσταση ή ένα πρόστιμο. Μιλάμε για βαριές κυρώσεις, για σφράγιση καταστημάτων, για «λουκέτο». Για επιχειρήσεις που μπορεί να κλείσουν από τη μία στιγμή στην άλλη.
Κανείς δεν ζητά να γεμίσουν τα μπουζούκια με ανήλικα. Αυτό πρέπει να είναι απολύτως ξεκάθαρο. Όμως είναι άλλο πράγμα η προστασία των παιδιών και άλλο η τυφλή εφαρμογή ενός νόμου που δεν λαμβάνει υπόψη καμία πραγματική συνθήκη της ζωής.
Όταν ένας γονέας επιλέγει συνειδητά να φέρει το παιδί του μαζί του, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη του, γιατί αυτό να απαγορεύεται καθολικά;
Σε μια τέτοια περίπτωση, η ευθύνη πρέπει να ανήκει ξεκάθαρα στους γονείς:
-ευθύνη για την παρουσία του παιδιού,
-ευθύνη για τη συμπεριφορά του,
-και –κυρίως– ευθύνη ότι το παιδί δεν θα καταναλώσει αλκοόλ.
Όχι στο κατάστημα.
Όχι στον επιχειρηματία.
Όχι στο προσωπικό που απλώς προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του.
Σήμερα όμως, ποιος τιμωρείται τελικά;
Οι γονείς; Όχι.
Τα μαγαζιά.
Τα αποτελέσματα είναι δραματικά: τραπέζια διώχνονται, κρατήσεις ακυρώνονται, ένταση δημιουργείται, και οι επιχειρηματίες αναγκάζονται να γίνουν οι “κακοί” της βραδιάς για να σώσουν το μαγαζί τους. Χαμένη δουλειά, χαμένη φήμη, χαμένα έσοδα — σε μια περίοδο που κάθε βράδυ είναι κρίσιμο.
Και υπάρχει και μια ακόμα διάσταση που σπάνια ακούγεται:
Οι γονείς που θέλουν να διασκεδάσουν και δεν έχουν πού να αφήσουν τα παιδιά τους, στην πράξη αποκλείονται κι αυτοί από τη διασκέδαση.
Σαν να τους λέει η Πολιτεία: «Αν έχεις παιδί, δεν δικαιούσαι να βγεις».
Αυτό δεν είναι κοινωνική πολιτική. Είναι κοινωνικός αποκλεισμός.
Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο:
Γιατί όλο το βάρος πέφτει αποκλειστικά στις επιχειρήσεις;
Γιατί δεν υπάρχει ξεκάθαρη, δημόσια ενημέρωση των πολιτών;
Γιατί δεν προβλέπεται καμία διαφοροποίηση, καμία ευελιξία, καμία ρεαλιστική προσέγγιση για ανηλίκους που συνοδεύονται από τους γονείς τους και με σαφές πλαίσιο ευθυνών;
Η πολιτεία δεν μπορεί να ζητά από τα νυχτερινά κέντρα να επιβιώσουν, να πληρώνουν φόρους, προσωπικό και υποχρεώσεις, και ταυτόχρονα να τους τραβά το χαλί κάτω από τα πόδια την πιο κρίσιμη περίοδο του χρόνου. Αυτό δεν είναι προστασία. Είναι τιμωρία χωρίς λογική.
Αν πραγματικά ενδιαφέρει η προστασία των ανηλίκων, τότε ας ανοίξει επιτέλους ένας σοβαρός διάλογος.
Με σαφείς κανόνες.
Με ευθύνη και των γονέων.
Με ένα πλαίσιο που προστατεύει τα παιδιά χωρίς να οδηγεί αυτόματα στο κλείσιμο επιχειρήσεων.
Γιατί έτσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, οι γιορτές για πολλά μαγαζιά δεν σημαίνουν χαρά και δουλειά — αλλά φόβο και ανασφάλεια.
Και αυτό είναι κατάφωρα άδικο.
