Όταν μια ολόκληρη περιοχή φλέγεται, η ευθύνη ενός ηγέτη δεν είναι να ψάχνει συνεχώς νέους συμμάχους για τη σύγκρουση, αλλά τρόπους να αποτρέψει τη γενίκευσή της. Και όμως, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου επιλέγει ξανά τον δρόμο της κλιμάκωσης, καλώντας ανοιχτά άλλους ηγέτες να ενωθούν με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν, σε μια συγκυρία όπου ολόκληρη η Μέση Ανατολή μοιάζει να ακροβατεί πάνω από το χάος. Σύμφωνα με το AP και το Reuters, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός πράγματι κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να στηρίξει πιο ενεργά την πίεση προς το Ιράν, ενώ ο πόλεμος έχει ήδη προκαλέσει χιλιάδες νεκρούς και σοβαρούς τριγμούς στην ενέργεια και στις αγορές.
Το πιο προκλητικό, όμως, δεν είναι μόνο η έκκληση για συστράτευση. Είναι η προσπάθεια να παρουσιαστεί η Ευρώπη ως άμεσος επόμενος στόχος, με τρόπο που μοιάζει λιγότερο με ψύχραιμη διπλωματική προειδοποίηση και περισσότερο με πολιτική πίεση δια του φόβου. Η αναφορά του στην Κύπρο σηκώνει πολύ συζήτηση, ειδικά τη στιγμή που η βρετανική πλευρά έχει επιμείνει πως η βάση στο Ακρωτήρι δεν θα χρησιμοποιηθεί για επιθετικές επιχειρήσεις και ότι προτεραιότητα παραμένει η αποκλιμάκωση. Με άλλα λόγια, ο Νετανιάχου επιχειρεί να σύρει και ευρωπαϊκά ακροατήρια σε μια λογική πολεμικής στράτευσης, τη στιγμή που ακόμη και στενοί δυτικοί σύμμαχοι προσπαθούν δημόσια να κρατήσουν αποστάσεις από την επιθετική κλιμάκωση.
Η αλήθεια είναι σκληρή: όταν ένας πρωθυπουργός μιλά σαν να είναι αυτονόητο ότι όλος ο κόσμος οφείλει να μπει πίσω από το δικό του πολεμικό δόγμα, δεν υπερασπίζεται απλώς τη χώρα του. Διεκδικεί πολιτική νομιμοποίηση για μια όλο και πιο επικίνδυνη επέκταση της κρίσης. Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί ανησυχία. Γιατί άλλο πράγμα η ασφάλεια, κι άλλο η διαρκής μετατροπή της έντασης σε στρατηγική επιβίωσης ενός ηγέτη που εδώ και καιρό δείχνει να τρέφεται πολιτικά από την αίσθηση πολιορκίας. Το Reuters έχει καταγράψει ότι ακόμη και μέσα στο πλαίσιο της σύγκρουσης, η διεθνής πίεση εστιάζει όλο και περισσότερο στο πώς θα αποφευχθεί μια ευρύτερη ανάφλεξη, όχι στο πώς θα ανοίξουν νέα μέτωπα.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία. Ο Νετανιάχου δεν μοιάζει να απευθύνει κάλεσμα ευθύνης. Μοιάζει να απευθύνει προσκλητήριο πολέμου. Να ζητά από την Ευρώπη όχι να σταθεί υπέρ της σταθερότητας, αλλά να διαλέξει στρατόπεδο μέσα σε μια σύγκρουση που ήδη έχει ξεφύγει από κάθε ασφαλές όριο. Όμως οι κοινωνίες δεν ζητούν περισσότερη φωτιά. Ζητούν ψυχραιμία, διπλωματία και ηγέτες που να καταλαβαίνουν ότι η επίκληση του φόβου δεν είναι σχέδιο ειρήνης.
Στο τέλος της ημέρας, όποιος σπρώχνει τη διεθνή κοινότητα σε ακόμα βαθύτερη εμπλοκή, δεν μπορεί να εμφανίζεται ως παράγοντας σταθερότητας. Και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, με τη ρητορική των τελευταίων ημερών, δείχνει περισσότερο άνθρωπος της κλιμάκωσης παρά της λύσης.
