Πόσο ωραίο ήταν αυτό που είδα. Πόσο σωστό. Η Δέσποινα Βανδή, στο κέντρο, με τον Παύλο Γκόρδη στα αριστερά της και τη Φαίη Θεοχάρη στα δεξιά της – και όχι απλά δίπλα της, στην αγκαλιά της. Ένα κάδρο που δεν στηρίχτηκε σε PR, αλλά σε μια αληθινή στάση.
Γιατί, ναι – είναι και οι δύο νέα πρόσωπα, ταλαντούχα μεν, αλλά τώρα ξεκινάνε. Δεν έχουν ακόμη τη διαδρομή, την ιστορία, τα χρόνια της Δέσποινας. Και όμως, δεν υπήρξε ούτε ίχνος απόσταση. Καμία διάκριση. Καμία “ψυχρή πρωτοκαθεδρία”.
Η Βανδή το είπε χωρίς λόγια: είμαστε όλοι εδώ μαζί – μια ομάδα, ένα σχήμα, μια πίστα. Και το είπε όπως το λένε μόνο οι σίγουροι, οι γεμάτοι, οι άνθρωποι που δεν φοβούνται τη σύγκριση γιατί δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Μπράβο της. Γιατί δεν είναι μόνο φωνή ή εμπειρία — είναι και ήθος. Και αυτό το ήθος, είναι που λείπει συχνά από τη νύχτα.
Αν η αρχή λέει κάτι, τότε στο Mona Lisa Θεσσαλονίκης δεν θα πάμε απλώς για να περάσουμε καλά. Θα ζήσουμε ωραία βράδια.
Αληθινά. Νυχτερινά. Ανθρώπινα.
