Θέμος Αναστασιάδης – Πέρασαν ήδη έξι χρόνια από τον θάνατο του και ο Διονύσης Θανάσουλας, έχει πολλές στιγμές να θυμάται. Γιατί οι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ ουσιαστικά. Ζουν μέσα στις αναμνήσεις.
Γράφει ο Διονύσης Θανάσουλας :
“Νύχτες Παρασκευής αξημέρωτες. Πήγαινα να φύγω κατά τις τρεις, με πετύχαινες πάντα-τι διάολο έλεγα, με παρακολουθεί;-και έσκαγε το κλασικό ερώτημα: «Παίζει τίποτε φίλε;»
«Ναι, ο Καρράς βγαίνει για δεύτερο πρόγραμμα σε λίγο ήθελα να του πω, κι εμείς είμαστε εδώ» αλλά δεν του το έλεγα.
Προτιμούσα να κάνουμε λίγη πλάκα, ενώ ο Θέμος άλλαζε τίτλους και θέματα, την στήλη του και φυσικά το πρωτοσέλιδο πέντε-έξι φορές, δίνοντας μας την ευκαιρία να την κάνουμε κάποια στιγμή όταν έμπαινε στο ατελιέ.
Το παν ήταν, όσο και αν ήθελες να πας να του πεις «Θέμο καλό βράδυ» να μην το πράξεις γιατί απλά δεν θα έφευγες.
«Κάτσε ρε φίλε λίγο, μην προκύψει τίποτε…» θα έλεγε και φτου κι απ´την αρχή.
Ακόμη θυμάμαι το Σάββατο που δεν ξύπνησα για βάρδια, γιατί είχα γυρίσει αργά και δεν θυμόμουν καν ότι είχα. Στις εννιά σήκωσα το τηλέφωνο που χτύπαγε.
«Φίλε πρέπει να έρθεις. Συλλάβανε τον τάδε ξημερώματα και πρέπει να ετοιμάσεις ένα δισέλιδο story» μου είπε.
Η φωνή του γλυκιά, δεν μου φώναξε καν που δεν είχα πάει στην ώρα μου.
Στην ώρα μου γράφω και το μόνο που σκέφτομαι πάντα όταν ξημερώνει αυτή η συγκεκριμένη μέρα είναι ότι ο Θέμος δεν έφυγε στην ώρα του…
Έφυγε μια Τρίτη απόγευμα πριν από έξι χρόνια που το ημερολόγιο έγραφε 22 Ιανουαρίου, για να διακτινιστεί σε μια διαγαλαξιακή δική του «μαύρη τρύπα».
Νιώθω ότι ακόμη μας κοιτάει με αυτό το χαρακτηριστικό του βλέμμα, έξι χρόνια μετά από εκείνο το απόγευμα που τα μάτια μας «έτρεχαν»….”
