Από την εποχή του Καζαντζίδη, του Μπιθικώτση, του Τσιτσάνη και του Χιώτη. Μέχρι τον Αντύπα, τον Τερζή, τον Γονίδη, τον Σφακιανάκη. Μέχρι την Παολα, τον Οικονομόπουλο και τον Παντελίδη. Μέχρι τον Φέρρη και την Καλλιμάνη. Έχει γραφτεί στο ευαγγέλιο της νύχτας, πως πραγματικά μπουζούκια είναι αυτά που πέφτουν λουλούδια. Και στο 1942 Live Stage του πασίγνωστου πλέον Λου, η βραδιά του Σαββάτου, εξελίχθηκε σε…Επιτάφιος. Πράγμα που σημαίνει πως ο νυχτερινός οπαδός, την βρήκε πάρα πολύ, ήρθε στο υπέρτατο συναίσθημα. Και μιλάμε, πως έγινε στον δυσκολότερο χειμώνα της σύγχρονης νυχτερινής ιστορίας μας. Για να πειστείτε, τσάμπα έκαιγε η λάμπα, στα περισσότερους νυχτερινούς ναούς της Αθήνας, το διήμερο που πέρασε. Εκεί ήμασταν, το είδαμε μα τα μάτια μας.
