Κάθε μέρα και κάτι καινούριο. Κάθε μέρα και ένα νέο χτύπημα στην τσέπη.
Εκεί που ο κόσμος προσπαθεί να σταθεί όρθιος με ρεύμα, σούπερ μάρκετ, καύσιμα, ενοίκια και λογαριασμούς, έρχεται τώρα και η προειδοποίηση για αυξήσεις έως 30% στα αεροπορικά εισιτήρια.
Ο Απόστολος Τζιτζικώστας, Επίτροπος Βιώσιμων Μεταφορών και Τουρισμού της ΕΕ, μιλώντας στο protothema.gr, το είπε καθαρά: λόγω του πολέμου και της εκτόξευσης του κόστους, οι πολίτες θα δουν αυξήσεις από 15% έως 30% στα εισιτήρια.
Και το ερώτημα είναι απλό: μέχρι πού θα πάει αυτό;
Γιατί πλέον δεν μιλάμε για μια απλή ανατίμηση. Μιλάμε για μια κατάσταση που πάει να γονατίσει όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη. Όλα έχουν πάει στον Θεό. Όλα ακριβαίνουν. Και ο πολίτης καλείται κάθε φορά να πληρώσει τον λογαριασμό.
Δουλεύει, δουλεύει, δουλεύει — και στο τέλος του μήνα νιώθει ότι δεν έχει τίποτα στην τσέπη.
Κάποτε, με τη δραχμή, ο κόσμος είχε την αίσθηση ότι κρατούσε χρήμα στα χέρια του. Σήμερα, με το ευρώ, πολλοί νιώθουν πως τα λεφτά περνούν από πάνω τους και εξαφανίζονται πριν καλά καλά προλάβουν να τα ακουμπήσουν.
Δεν είναι νοσταλγία. Είναι η καθημερινή αίσθηση εκατομμυρίων ανθρώπων που βλέπουν τον μισθό τους να χάνει αξία μέρα με τη μέρα.
Και τώρα, η νέα πίεση έρχεται από τις αερομεταφορές. Τα καύσιμα έχουν υπερδιπλασιαστεί, η κρίση στη Μέση Ανατολή πιέζει τις αγορές, τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κομβικό σημείο για την παγκόσμια οικονομία και, όπως είπε ο Τζιτζικώστας, ακόμη κι αν άνοιγαν σήμερα, θα χρειάζονταν έξι έως οκτώ μήνες για να αποκατασταθεί πλήρως η κατάσταση.
Δηλαδή, η ακρίβεια δεν είναι κάτι προσωρινό. Είναι πλέον κανονικότητα.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι κάθε κρίση, από τον πόλεμο μέχρι τα καύσιμα και από τις μεταφορές μέχρι τον τουρισμό, καταλήγει στο ίδιο σημείο: στην τσέπη του πολίτη.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.
Όταν ο κόσμος δεν μπορεί να ταξιδέψει, όταν δεν μπορεί να πληρώσει λογαριασμούς, όταν δεν μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια, τότε η οικονομική πίεση γίνεται κοινωνική πίεση. Και η κοινωνική πίεση, αργά ή γρήγορα, γίνεται πολιτική αστάθεια.
Αυτό ακριβώς είπε και ο Τζιτζικώστας: η πολιτική αστάθεια μπορεί να φέρει και οικονομική αστάθεια.
Μόνο που για τον απλό πολίτη, η αστάθεια έχει ήδη έρθει. Είναι στο ράφι. Είναι στην αντλία. Είναι στο εισιτήριο. Είναι στο ενοίκιο. Είναι στον μισθό που τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.
Και όσο δεν υπάρχει πραγματική απάντηση στην ακρίβεια, τόσο θα μεγαλώνει η οργή.
