Με τα χρόνια έχω μάθει να μην εντυπωσιάζομαι εύκολα από τις κορυφές.
Ούτε από τα μεγάλα λόγια. Ούτε από τις απότομες ανόδους. Ούτε από εκείνους που, επειδή για ένα διάστημα όλα τούς πηγαίνουν καλά, αρχίζουν να πιστεύουν πως έγιναν ανίκητοι.
Γιατί η ζωή έχει έναν δικό της τρόπο να επαναφέρει τις ισορροπίες.
«Πριν από τη συντριβή προηγείται η ύβρις. Πριν από την πτώση η αλαζονεία».
Τη συγκεκριμένη φράση την πιστεύω απόλυτα.
Την έχω δει να επιβεβαιώνεται στη νύχτα, στις επιχειρήσεις, στις συνεργασίες, στις φιλίες και στην ίδια την καθημερινότητα.
Βλέπεις ανθρώπους που κάποτε ζητούσαν μια ευκαιρία να φτάνουν σε ένα σημείο και να συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν ανάγκη κανέναν. Να ξεχνούν ποιοι στάθηκαν δίπλα τους. Να απαξιώνουν πρόσωπα, να κλείνουν πόρτες και να θεωρούν πως η επιτυχία τούς ανήκει για πάντα.
Εκεί, όμως, ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση.
Όχι επειδή κάποιος τούς ζηλεύει. Όχι επειδή κάποιοι θέλουν να τους δουν να πέφτουν. Αλλά επειδή, όταν χάνεται το μέτρο, ακολουθούν σχεδόν πάντα τα λάθη.
Η αλαζονεία θολώνει την κρίση. Σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν χρειάζεται πλέον να ακούς. Ότι κανείς δεν μπορεί να σε αμφισβητήσει. Ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους τους άλλους, αλλά όχι για εσένα.
Και κάπως έτσι, η ίδια η επιτυχία που σε ανέβασε αρχίζει να γίνεται παγίδα.
Προσωπικά, σέβομαι περισσότερο εκείνον που παραμένει ίδιος όταν αποκτήσει δύναμη, παρά εκείνον που αλλάζει μόλις βρεθεί λίγο ψηλότερα.
Γιατί εύκολο είναι να δείχνεις ταπεινός όταν δεν έχεις τίποτα. Το δύσκολο είναι να παραμένεις προσγειωμένος όταν όλοι κοιτούν εσένα.
Καμία θέση δεν είναι μόνιμη. Καμία επιτυχία δεν κρατά για πάντα από μόνη της. Και κανείς δεν είναι τόσο ισχυρός όσο νομίζει, όταν πάψει να σέβεται τους ανθρώπους, τις ισορροπίες και την πραγματικότητα.
Η άνοδος μπορεί να έρθει γρήγορα.
Η πτώση, όμως, αρχίζει συνήθως από τη στιγμή που κάποιος πιστεύει ότι είναι αδύνατον να πέσει.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
