Η νύχτα υποκλίθηκε στον Μαζώ: Πίστες, σκηνές και χιλιάδες φωνές έγιναν ένα τελευταίο «αντίο»

Δεν υπήρξε πίστα που να μη βάρυνε. Δεν υπήρξε τραγούδι που να ακούστηκε το ίδιο.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν εκεί, χωρίς να είναι. Στις φωνές των συναδέλφων του, στα μάτια του κόσμου, στις παύσεις ανάμεσα στα τραγούδια. Και η νύχτα, η νύχτα που υπηρέτησε όσο λίγοι, έσκυψε το κεφάλι και τον αποχαιρέτησε.

…διά χειρός Hλία Τσίπα

Η Άννα Βίσση, από τη σκηνή στην Κύπρο, δεν μπόρεσε να κρύψει τη συγκίνησή της. Μίλησε για έναν ωραίο άνθρωπο, έναν ξεχωριστό καλλιτέχνη, έναν φίλο που έφυγε ξαφνικά αφήνοντας πίσω του σοκ, θλίψη και πολλά αναπάντητα «γιατί». Και όταν ζήτησε από τον κόσμο να σιγοτραγουδήσει το «Ανήκω σε μένα», η στιγμή λύγισε τους πάντες.

«Μήπως και μας ακούσει… ποτέ δεν ξέρεις», είπε. Και για λίγα λεπτά, ήταν σαν ο Μαζώ να βρισκόταν ξανά εκεί.

Στην πρεμιέρα τους, ο Νίκος Βουρλιώτης και ο Χρήστος Χολίδης ζήτησαν από τον κόσμο να σηκωθεί όρθιος. Το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά», το τραγούδι που είχε ενώσει δημιουργικά τον Νίκο Βουρλιώτη με τον Γιώργο Μαζωνάκη, δεν ήταν απλώς ένα κομμάτι του προγράμματος. Ήταν μια υπόσχεση πως τίποτα από όσα άφησε πίσω του δεν θα χαθεί.

Η Νατάσα Θεοδωρίδου τον αποχαιρέτησε με λόγια καρδιάς και ένα τραγούδι που είχαν μοιραστεί πολλές φορές μαζί. Η Μελίνα Ασλανίδου ανέβηκε στη σκηνή με τη φωνή της σπασμένη από τη στενοχώρια και τραγούδησε τις «Ώρες Μικρές». Το ίδιο τραγούδι διάλεξε και η Ιουλία Καλλιμάνη στην πρεμιέρα της, σαν να ένωσαν όλες οι σκηνές της χώρας την ίδια ώρα τις φωνές τους για εκείνον.

Και στη Θεσσαλονίκη, τα Ημισκούμπρια έδωσαν το δικό τους, μοναδικό αντίο. Φώναξαν τρεις φορές το όνομά του από τη σκηνή.

«Γιώργος Μαζωνάκης».

Και το κοινό απάντησε:

«Ένα κενό».

Μια φράση. Μια αλήθεια. Ένα κενό που δεν γεμίζει εύκολα.

Την ίδια ώρα, ο Θοδωρής Φέρρης ανέβαλε τη συναυλία του στη Λάρισα, ενώ το ίδιο έκανε και ο Νίκος Οικονομόπουλος. Κινήσεις σιωπηλές, αλλά τόσο δυνατές.

Γιατί ο Μαζώ δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος τραγουδιστής. Ήταν μια ολόκληρη εποχή. Ήταν το λαϊκό τραγούδι αλλιώς, η υπερβολή που έγινε τέχνη, η ευαισθησία που δεν κρύφτηκε ποτέ.

Και αυτές τις ώρες, η νύχτα δεν τον αποχαιρετά απλώς.

Τον κρατά όρθιο, μέσα από τα τραγούδια του.

TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ