Η νύχτα με την πλάτη στον τοίχο και οι επιχειρηματίες άφωνοι! Εκατομμύρια για τραγουδιστές και ανακαινίσεις, αλλά πού είναι ο σύλλογος να τους εκπροσωπήσει;

Η ελληνική νύχτα βρίσκεται ίσως στην πιο κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ιστορίας της. Και αυτή τη φορά δεν μιλάμε απλώς για μια κακή σεζόν, για πεσμένους τζίρους ή για μαγαζιά που δυσκολεύονται να γεμίσουν.

Μιλάμε για την ίδια την ύπαρξή της. Και αυτό δεν είναι καθόλου σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

…διά χειρός Hλία Τσίπα

Δικογραφίες, συλλήψεις, καταγγελίες για εκατομμύρια ευρώ, αχυράνθρωποι, μπροστινοί και επιχειρηματίες που βρίσκονται στο μικροσκόπιο των Αρχών. Η νύχτα έχει στηθεί με την πλάτη στον τοίχο και δέχεται πυρά από παντού.

Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, υπάρχει κάτι που μας προκαλεί τεράστια εντύπωση.

Πού είναι ο σύλλογος των επιχειρηματιών της νύχτας; Υπάρχει; Και αν υπάρχει, γιατί δεν ακούγεται;

Πού είναι ένας ισχυρός, οργανωμένος φορέας που να εκπροσωπεί τα νυχτερινά καταστήματα; Που να βγει δημόσια, να πάρει θέση, να υπερασπιστεί τον κλάδο και να ζητήσει συνάντηση με την κυβέρνηση;

Γιατί ακόμη και τώρα, στο παρά ένα, που διακυβεύεται η επιβίωση ολόκληρης της αγοράς, δεν βλέπουμε μια συντονισμένη αντίδραση.

Δεν ακούμε μια συλλογική φωνή να λέει ότι δεν είναι όλοι οι επιχειρηματίες κλέφτες, δεν είναι όλοι αχυράνθρωποι και δεν μπορεί ένας ολόκληρος κλάδος να αντιμετωπίζεται με την ίδια καχυποψία.

Και αν δεν υπάρχει ένας τέτοιος σύλλογος με πραγματική δύναμη και παρουσία, γιατί δεν τον δημιουργούν;

Να βάλουν χρήματα, να οργανωθούν, να προσλάβουν δικηγόρους, δημοσιογράφους, ανθρώπους της επικοινωνίας και επαγγελματίες που γνωρίζουν την εστίαση και τη νυχτερινή διασκέδαση. Να αποκτήσουν επιτέλους θεσμική εκπροσώπηση.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό παράλογο.

Για ανακαινίσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ βρίσκονται χρήματα. Για να πάρουν έναν τραγουδιστή από το διπλανό μαγαζί, προσφέρουν αστρονομικά ποσά. Για νυχτοκάματα, παραγωγές και ανταγωνισμούς, τα πορτοφόλια ανοίγουν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Για έναν σύλλογο, όμως, που θα υπερασπιστεί το ίδιο τους το επάγγελμα, δεν μπορούν να συνεννοηθούν;

Δεν μπορούν να συνεισφέρουν όλοι ένα ποσό, να δημιουργήσουν έναν σοβαρό φορέα και να έχουν ανθρώπους που θα μιλούν εκ μέρους τους;

Περιμένουν να τους εκπροσωπήσει ποιος; Ο τραγουδιστής; Ο λουλουδάς; Ο διπλανός επιχειρηματίας που μέχρι χθες προσπαθούσαν να του πάρουν το πρόγραμμα;

Γιατί σήμερα ένας τέτοιος σύλλογος θα έπρεπε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή.

Να ζητά συνάντηση με τον πρωθυπουργό, με τα αρμόδια υπουργεία, με την ΑΑΔΕ. Να καταθέτει προτάσεις και να απαιτεί έναν ουσιαστικό διάλογο.

Να βγει και να πει:

«Κύριε Μητσοτάκη, ναι, να φύγουν οι μπροστινοί. Να τελειώσει το πάρτι των αχυρανθρώπων. Να τιμωρηθούν όσοι αποδειχθεί ότι παρανόμησαν. Αλλά ελάτε να συζητήσουμε και πώς θα επιβιώσουν όσοι επιχειρούν νόμιμα».

Να τεθεί στο τραπέζι η μείωση του ΦΠΑ, των ασφαλιστικών εισφορών, του κόστους του ΕΦΚΑ και γενικότερα των βαρών που πνίγουν τις επιχειρήσεις.

Να δημιουργηθεί ένα νέο πλαίσιο που θα εμποδίζει την επιστροφή των αχυρανθρώπων, αλλά ταυτόχρονα θα επιτρέπει στους πραγματικούς επιχειρηματίες να λειτουργούν και να βγάζουν τα έξοδά τους.

Γιατί δεν γίνεται να απαιτείς από μια επιχείρηση να πληρώνει τα πάντα στην ώρα της, όταν δεν εξετάζεις αν το οικονομικό περιβάλλον της επιτρέπει να σταθεί όρθια.

Και εδώ η ευθύνη δεν είναι μόνο της κυβέρνησης. Είναι και των ίδιων των επιχειρηματιών.

Τόσα χρόνια έμαθαν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Να διεκδικούν τους ίδιους τραγουδιστές, να ανεβάζουν τις προσφορές, να ξοδεύουν περιουσίες για να δείξουν ποιος έχει το μεγαλύτερο μαγαζί.

Αλλά να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι, να φτιάξουν έναν ισχυρό σύλλογο και να διεκδικήσουν όλοι μαζί ένα καλύτερο αύριο, εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.

Ο καθένας μόνος του. Ο καθένας για το μαγαζί του.

Και την ώρα που η νύχτα δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο, ο κλάδος εμφανίζεται χωρίς μια ενιαία, δυνατή και αναγνωρίσιμη φωνή.

Ας καταλάβουν, λοιπόν, κάτι όσο υπάρχει ακόμη χρόνος.

Η νύχτα δεν κινδυνεύει μόνο από τις δικογραφίες, τους αχυρανθρώπους, τα λειτουργικά έξοδα και την οικονομική ασφυξία.

Κινδυνεύει και από την αδυναμία των ίδιων των επιχειρηματιών να οργανωθούν, να αποκτήσουν έναν ισχυρό σύλλογο και να υπερασπιστούν συλλογικά τα συμφέροντά τους.

Και αν αύριο έρθουν τα λουκέτα, δεν θα μπορούν να τα χρεώσουν όλα στο κράτος.

Γιατί, κύριοι, όταν ένας ολόκληρος κλάδος παλεύει για την ύπαρξή του, δεν γίνεται οι άνθρωποί του να μην έχουν καταφέρει να εμφανίσουν έναν σύλλογο που να μιλά δυνατά και καθαρά για λογαριασμό τους.

Για τους τραγουδιστές δίνετε μάχες εκατομμυρίων. Για έναν σύλλογο που θα υπερασπιστεί την ίδια σας την επιβίωση, τι περιμένετε; Να κλείσει και το τελευταίο μαγαζί;

TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ