Με αφορμή το κύκλωμα της απάτης που άφησε πίσω του ζημία άνω των 31 εκατομμυρίων ευρώ για το Δημόσιο και οδήγησε σε 22 συλλήψεις, με πρόσωπα από τον χώρο της επιχειρηματικότητας, της εστίασης και της δημόσιας εικόνας να περιλαμβάνονται στη δικογραφία, καλό είναι να ειπωθούν κάποιες αλήθειες εδώ, μέσα από το Tsipas Blog. Γιατί αυτά τα θέματα δεν είναι ποτέ μονοδιάστατα. Έχουν πολλές πλευρές. 
Και ας ξεκινήσουμε από την πιο σκληρή, την πιο άβολη, την πιο πραγματική πλευρά.
Η νύχτα, έτσι όπως έχει στηθεί στην Ελλάδα, δεν βγαίνει εύκολα. Και σε πολλές περιπτώσεις, δεν βγαίνει καθόλου.
Όταν ένα μαγαζί περιμένει να ζήσει σχεδόν από μία δυνατή βραδιά, συνήθως από το Σάββατο, πώς ακριβώς να σταθεί απόλυτα συνεπές απέναντι σε όλα;
Με νοίκια στον Θεό.
Με αμοιβές καλλιτεχνών που επίσης έχουν φτάσει στον Θεό.
Με κάβες πανάκριβες.
Με προσωπικό.
Με προμηθευτές.
Με λειτουργικά έξοδα που τρέχουν ασταμάτητα.
Με ένα κοινό πιο πιεσμένο οικονομικά από ποτέ.
Και με μια αγορά που πλέον ούτε το Σάββατο δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένο.
Γιατί;
Γιατί υπάρχει το αλκοτέστ.
Γιατί υπάρχει ο φόβος.
Γιατί υπάρχει η ανασφάλεια της εποχής.
Γιατί ο πόλεμος και η συνολική αστάθεια έχουν επηρεάσει τα πάντα: την ψυχολογία, την κατανάλωση, τη διάθεση, την κυκλοφορία του χρήματος.
Αυτή είναι η μία αλήθεια.
Και όποιος κάνει ότι δεν την βλέπει, απλώς κοροϊδεύει τον εαυτό του.
Ας το πούμε καθαρά: σε αυτό το μοντέλο, το να μείνει ένα μαγαζί της νύχτας απολύτως «καθαρό», απολύτως συνεπές, απολύτως όρθιο, χωρίς σκιές, χωρίς παραθυράκια, χωρίς «μπροστινούς», χωρίς δεύτερες και τρίτες διαδρομές, είναι για πολλούς σχεδόν αδύνατο.
Όχι επειδή είναι σωστό.
Αλλά επειδή το ίδιο το σύστημα έχει στηθεί με τέτοιο τρόπο, που σε σπρώχνει στα όρια.
Αυτή όμως είναι μόνο η μισή αλήθεια.
Γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Η πλευρά που δεν συγχωρείται.
Ναι, κάποιοι μπορεί να μπήκαν σε αυτή τη λογική για να επιβιώσουν.
Ναι, κάποιοι μπορεί να αισθάνθηκαν ότι αλλιώς δεν βγαίνει ο λογαριασμός.
Αλλά από ένα σημείο και μετά, δεν μιλάμε για επιβίωση. Μιλάμε για έπαρση.
Γιατί, εντάξει. Κλέβεις που κλέβεις.
Τουλάχιστον μη φωνάζεις ότι το κάνεις.
Μην προκαλείς.
Μην κυκλοφορείς λες και είσαι untouchable.
Μην βγάζεις προς τα έξω μια ζωή χλιδής που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί.
Μην ανοίγεις το ένα μαγαζί μετά το άλλο, λες και είσαι άτρωτος.
Μην επιδεικνύεις πανάκριβα αυτοκίνητα, ρολόγια, χρυσάφια και υπερβολές, την ώρα που όλοι γύρω σου καταλαβαίνουν ότι κάτι δεν κολλάει.
Εκεί το χάνουν οι περισσότεροι.
Δεν τους τρώει η ανάγκη.
Τους τρώει η αλαζονεία.
Τους τρώει η ψευδαίσθηση ότι έγιναν μεγαλύτεροι από το σύστημα.
Ότι δεν θα τους αγγίξει κανείς.
Ότι είναι πολύ γνωστοί, πολύ δικτυωμένοι, πολύ δυνατοί για να πέσουν.
Και κάπου εκεί αρχίζει η κατηφόρα.
Γιατί το κράτος στην Ελλάδα μπορεί να αργεί.
Μπορεί να κοιμάται.
Μπορεί να δείχνει ανεκτικό για χρόνια.
Αλλά όταν αποφασίσει να ξυπνήσει, δεν κοιτάει ούτε φιλίες, ούτε δημόσιες σχέσεις, ούτε βιτρίνες, ούτε φωτογραφίες, ούτε ονόματα που μέχρι χθες έμοιαζαν απρόσβλητα.
Το συμπέρασμα είναι ένα:
Η νύχτα, η εστίαση, η διασκέδαση γενικά, δουλεύουν μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο. Αυτό είναι πραγματικότητα.
Αλλά άλλο πράγμα η ασφυξία και άλλο η απληστία.
Άλλο πράγμα το να παλεύεις να κρατήσεις ένα μαγαζί όρθιο και άλλο το να μετατρέπεις την παρανομία σε lifestyle.
Και επειδή εδώ στο Tsipas Blog τα λέμε έξω από τα δόντια, αυτή είναι η ουσία:
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτοί που έστησαν το παιχνίδι.
Το πρόβλημα είναι και το μοντέλο της αγοράς που για χρόνια έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι έτσι παίζεται το παιχνίδι.
Μόνο που τώρα, το παιχνίδι αγρίεψε.
Και όσοι μπέρδεψαν την «επιβίωση» με την αχαλίνωτη επίδειξη, αρχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό.
Η νύχτα δεν αντέχει άλλα ψέματα. Ούτε ωραιοποιήσεις. Ούτε υποκρισία. Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για εξυγίανση, πρέπει πρώτα να παραδεχτούμε το αυτονόητο: ότι αυτό το οικοσύστημα έχει στρεβλώσεις τεράστιες. Αλλά και ότι όποιος ξεπερνά το μέτρο, όποιος μετατρέπει την παρανομία σε επίδειξη δύναμης, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί απέναντι από τοίχο.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ!
