Η νύχτα έχει πολλές αρρώστιες. Άλλες φαίνονται, άλλες κρύβονται πίσω από τα φώτα, τα λουλούδια, τα τραπέζια και τα μεγάλα λόγια.
Όμως η κυρίαρχη αρρώστια σήμερα είναι μία: ο εγωισμός.
Όλοι νομίζουν ότι είναι μεγάλοι και τρανοί. Όλοι πιστεύουν ότι είναι το κέντρο του κόσμου. Ότι χωρίς αυτούς δεν γυρίζει η νύχτα. Ότι το μαγαζί, το σχήμα, η αφίσα, το δελτίο τύπου, η σειρά των ονομάτων, όλα πρέπει να περιστρέφονται γύρω από το δικό τους «εγώ».
Και κάπως έτσι δεν γίνονται συνεργασίες. Δεν γεννιούνται ωραίες παρέες. Δεν δημιουργούνται δυνατά σχήματα. Γιατί όλοι θέλουν να είναι μόνοι τους. Όλοι θέλουν δίπλα τους κάποιον που να μην τους απειλεί, να μην τους ακουμπά, να μην τους κοντράρει.
Το αποτέλεσμα; Πολλά πράγματα χαλάνε πριν καν ξεκινήσουν.
Άλλος τσακώνεται γιατί θέλει το όνομά του πρώτο. Άλλος γιατί θέλει να είναι αριστερά στην αφίσα. Άλλος γιατί δεν θέλει να βγει δεύτερος. Άλλος γιατί θεωρεί ότι πρέπει να τον υποδεχτούν και όχι να υποδεχτεί. Λεπτομέρειες, δηλαδή, που υπάρχουν κυρίως μέσα στο κεφάλι τους.
Λες και ο κόσμος που θα πάει στα μπουζούκια θα κάτσει να μετρήσει ποιος είναι αριστερά και ποιος δεξιά. Ποιος γράφτηκε πρώτος και ποιος δεύτερος. Ποιος είπε την πρώτη ατάκα και ποιος την τελευταία.
Ο κόσμος θέλει να περάσει καλά. Θέλει πρόγραμμα. Θέλει ατμόσφαιρα. Θέλει χημεία. Θέλει να ξεχαστεί από μια καθημερινότητα που τον πιέζει.
Και αντί η νύχτα να του δώσει αυτό, πολλές φορές του πουλάει εγωισμό. Φουσκωμένα μυαλά, παράλογες απαιτήσεις και συνεργασίες που δεν προχωρούν επειδή κάποιοι δεν μπορούν να βάλουν το «εμείς» πάνω από το «εγώ».
Αυτή είναι η μεγάλη αρρώστια.
Όχι ότι δεν υπάρχουν φωνές. Υπάρχουν. Όχι ότι δεν υπάρχουν μαγαζιά. Υπάρχουν. Όχι ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Υπάρχουν, έστω λιγότερα από παλιά.
Αυτό που λείπει είναι η συνεννόηση. Η ταπεινότητα. Η διάθεση να χτιστεί κάτι μαζί.
Γιατί στη νύχτα, όσο κι αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχτούν, κανείς δεν είναι Θεός.
Και όποιος το πιστέψει, συνήθως αρχίζει από εκεί να χάνει.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
