Η αγορά κατοικίας στην Ελλάδα έχει αποκτήσει μία μεγάλη αντίφαση.
Όσο μικραίνει το σπίτι, τόσο μεγαλώνει η μάχη για να το αποκτήσεις.
Τα διαμερίσματα των 25, 30, 40 και 50 τετραγωνικών, εκείνα δηλαδή που κάποτε αποτελούσαν την αυτονόητη και οικονομική λύση για έναν φοιτητή ή έναν νέο εργαζόμενο, σήμερα έχουν γίνει από τα πιο περιζήτητα ακίνητα της αγοράς.
Και όχι επειδή ξαφνικά όλοι θέλουν να ζήσουν σε 35 τετραγωνικά.
Το παιχνίδι άλλαξε όταν μπήκε δυνατά στη συγκεκριμένη κατηγορία το επενδυτικό χρήμα.
Το ίδιο δυάρι που ψάχνει ένας φοιτητής το θέλει ένας νέος εργαζόμενος. Το αναζητά ένας εκπαιδευτικός που διορίστηκε μακριά από τον τόπο του. Το χρειάζεται κάποιος που ζει μόνος. Την ίδια στιγμή, όμως, το κοιτάζει και ο επενδυτής.
Και ο τελευταίος δεν το βλέπει ως σπίτι.
Το βλέπει ως απόδοση.
Ο πρόεδρος του Πανελλαδικού Κτηματομεσιτικού Δικτύου E-Real Estates, Θεμιστοκλής Μπάκας, βάζει ακριβώς εκεί το δάχτυλο: τα μικρά διαμερίσματα έχουν εξελιχθεί σε ιδιαίτερα ελκυστικό επενδυτικό προϊόν.
Χρειάζονται μικρότερο συνολικό κεφάλαιο για την αγορά τους, μπορούν να ανακαινιστούν και στη συνέχεια να αξιοποιηθούν με πολλούς τρόπους. Μακροχρόνια μίσθωση, επιπλωμένη κατοικία, βραχυχρόνια μίσθωση, τουριστική εκμετάλλευση.
Ένα ακίνητο, πολλοί υποψήφιοι. Και λίγα διαθέσιμα σπίτια.
Εκεί ακριβώς γεννιέται το πρόβλημα.
Γιατί όσο ανεβαίνει η τιμή αγοράς, ανεβαίνει και η απαίτηση του ιδιοκτήτη για μεγαλύτερη απόδοση. Και στο τέλος αυτή η εξίσωση καταλήγει εκεί που καταλήγουν σχεδόν όλα στην αγορά κατοικίας: στο μεγαλύτερο ενοίκιο.
Αθήνα και Θεσσαλονίκη: Ψάχνουν όλοι τα ίδια τετραγωνικά
Στην Αθήνα η κατάσταση είναι πλέον ξεκάθαρη.
Ζωγράφου, Ιλίσια, Καισαριανή, Παγκράτι, Αμπελόκηποι, Εξάρχεια, Νεάπολη, Κυψέλη, Γκύζη και Κουκάκι βρίσκονται στο επίκεντρο.
Οι ζητούμενες τιμές στο κέντρο έχουν ξεπεράσει κατά μέσο όρο τα 3.000 ευρώ το τετραγωνικό, ενώ ένα μικρό, σωστά ανακαινισμένο ακίνητο σε καλό σημείο μπορεί να φτάσει αρκετά ψηλότερα.
Στη Θεσσαλονίκη το έργο επαναλαμβάνεται.
Καμάρα, Ροτόντα, Πανεπιστήμια, Άγιος Δημήτριος, ιστορικό κέντρο και Λευκός Πύργος συγκεντρώνουν τεράστια ζήτηση. Οι τιμές στο κέντρο κινούνται επίσης γύρω από τα 3.000 ευρώ ανά τ.μ.
Και υπάρχει λόγος: ο φοιτητής και ο επενδυτής ψάχνουν πολλές φορές ακριβώς το ίδιο σπίτι.
Στα νησιά το πράγμα δυσκολεύει ακόμη περισσότερο
Σε Χανιά και Ρόδο μπαίνει στην εξίσωση και ένας ακόμη πολύ δυνατός παίκτης: ο τουρισμός.
Στα Χανιά, ένα μικρό διαμέρισμα μπορεί τον Σεπτέμβριο να το ψάχνει απεγνωσμένα ένας φοιτητής και λίγους μήνες αργότερα να αξίζει πολύ περισσότερα ως τουριστικό κατάλυμα.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι μέσες ζητούμενες τιμές στον Δήμο Χανίων έχουν κινηθεί πάνω από τα 3.500 ευρώ ανά τ.μ.
Στη Ρόδο, όπου η τουριστική οικονομία είναι επίσης πανίσχυρη, οι τιμές στον Δήμο βρίσκονται περίπου στα 2.500 ευρώ ανά τ.μ., με τα καλά και τουριστικά σημεία φυσικά να πηγαίνουν ψηλότερα.
Και κάπως έτσι φτάσαμε σε κάτι που πριν από λίγα χρόνια θα ακουγόταν παράλογο.
Το μικρό σπίτι, που δημιουργήθηκε για να είναι η οικονομική λύση, έγινε το σπίτι που κυνηγούν όλοι.
Ο φοιτητής για να μείνει.
Ο εργαζόμενος γιατί μέχρι εκεί φτάνει.
Και ο επενδυτής γιατί βλέπει απόδοση.
Τρεις διαφορετικοί κόσμοι ψάχνουν τα ίδια 35 τετραγωνικά. Και η αγορά κάνει αυτό που ξέρει να κάνει όταν όλοι θέλουν το ίδιο πράγμα: ανεβάζει την τιμή.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
