Η Μέση Ανατολή βράζει. Τα Στενά του Ορμούζ είναι στο επίκεντρο. Ο Τραμπ θέλει άνοιγμα, αποκλιμάκωση, έλεγχο της φωτιάς πριν αυτή κάψει τα πάντα.
Μόνο που εδώ υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά».
Για να πιεστεί η Τεχεράνη, χρειάζεται και η Κίνα. Το Πεκίνο έχει λόγο, έχει επιρροή, έχει δίαυλους. Και ο Τραμπ φαίνεται να πιστεύει πως μπορεί να τη βάλει στο παιχνίδι.
Όμως η Κίνα δεν παίζει ποτέ χωρίς αντάλλαγμα.
Και το μεγάλο της χαρτί δεν είναι το Ιράν. Είναι η Ταϊβάν.
Για το Πεκίνο, η Ταϊβάν δεν είναι απλώς ένα διπλωματικό ζήτημα. Είναι κορυφαία εθνική προτεραιότητα. Είναι κόκκινη γραμμή. Είναι το θέμα που επιστρέφει πάντα στο τραπέζι, όποια κι αν είναι η αφορμή της συζήτησης.
Οι ΗΠΑ, από τη μία, αναγνωρίζουν επίσημα την πολιτική της «μίας Κίνας». Από την άλλη, συνεχίζουν να στηρίζουν στρατιωτικά και οικονομικά την Ταϊβάν. Αυτό για το Πεκίνο είναι αγκάθι. Και τώρα, μέσα στην κρίση με το Ιράν, μπορεί να γίνει διαπραγματευτικό όπλο.
Το σενάριο που συζητείται είναι απλό αλλά βαρύ:
η Κίνα να βοηθήσει πιέζοντας την Τεχεράνη για τα Στενά του Ορμούζ, αλλά να ζητήσει από την Ουάσινγκτον πιο καθαρή στάση απέναντι στην ανεξαρτησία της Ταϊβάν.
Με άλλα λόγια:
«Θες βοήθεια στο Ιράν; Τότε κάνε πίσω στην Ταϊβάν».
Εκεί βρίσκεται η μεγάλη γεωπολιτική παρτίδα.
Ο Τραμπ καίγεται για αποτέλεσμα στη Μέση Ανατολή. Η Κίνα, όμως, κοιτάζει πιο μακριά. Δεν βλέπει μόνο το σήμερα. Βλέπει το αύριο της Ασίας, τον έλεγχο της Ταϊβάν, την ισορροπία δυνάμεων στον Ειρηνικό.
Και κάπως έτσι, μια κρίση που ξεκινά από το Ιράν και τα Στενά του Ορμούζ, μπορεί τελικά να καταλήξει σε ένα πολύ μεγαλύτερο παζάρι ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Πεκίνο.
Γιατί στη διεθνή πολιτική τίποτα δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται.
Πίσω από το Ιράν, υπάρχει η Κίνα.
Πίσω από την Κίνα, υπάρχει η Ταϊβάν.
Και πίσω από όλα αυτά, υπάρχει το πραγματικό ερώτημα:
Πόσο μακριά είναι διατεθειμένος να πάει ο Τραμπ για να πάρει αυτό που θέλει στη Μέση Ανατολή;
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
