Η ιστορία της οικογένειας Ωνάση δεν γράφτηκε μόνο με πλούτο, δύναμη και διεθνή λάμψη. Γράφτηκε και με απώλειες που ήρθαν η μία πίσω από την άλλη, αφήνοντας πίσω τους ερωτήματα, φήμες και θεωρίες που ακόμη και σήμερα επανέρχονται.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ασφαλώς ο θάνατος του Αλέξανδρου Ωνάση.
Ήταν Ιανουάριος του 1973 όταν ο 24χρονος γιος του Αριστοτέλη Ωνάση τραυματίστηκε θανάσιμα κατά την πτώση αεροσκάφους στο Ελληνικό. Ένας θάνατος που ουσιαστικά άλλαξε για πάντα την οικογένεια.
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης δυσκολεύτηκε να αποδεχθεί ότι επρόκειτο απλώς για ένα δυστύχημα. Αναζήτησε απαντήσεις, έβαλε ανθρώπους να ερευνήσουν την υπόθεση και για μεγάλο διάστημα παρέμενε πεπεισμένος ότι πίσω από την τραγωδία μπορούσε να υπάρχει ανθρώπινη παρέμβαση.
Από εκεί γεννήθηκε και ένα από τα πιο επίμονα σενάρια γύρω από την οικογένεια Ωνάση: ότι το αεροσκάφος είχε υποστεί σαμποτάζ και ότι πίσω από αυτό ενδεχομένως βρίσκονταν ισχυρά συμφέροντα ή ακόμη και μυστικές υπηρεσίες.
Στη διάρκεια των δεκαετιών ακούστηκε ακόμη και το όνομα της CIA, με τη σχετική θεωρία να συνδέεται με τις επιχειρηματικές συγκρούσεις και τις δύσκολες σχέσεις που είχε κατά περιόδους ο Ωνάσης με αμερικανικά συμφέροντα.
Εδώ, όμως, χρειάζεται μια ξεκάθαρη γραμμή: καμία τέτοια εκδοχή δεν αποδείχθηκε ποτέ. Άλλο οι υποψίες που είχε ο ίδιος ο Ωνάσης και άλλο ένα ιστορικά τεκμηριωμένο συμπέρασμα περί δολοφονίας.
Το βέβαιο είναι πως μετά τον χαμό του Αλέξανδρου τίποτα δεν ήταν ίδιο.
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης κατέρρευσε ψυχολογικά και σωματικά. Ο άνθρωπος που είχε μάθει να κερδίζει σχεδόν κάθε επιχειρηματική μάχη βρέθηκε απέναντι σε κάτι που ούτε τα χρήματα ούτε η δύναμή του μπορούσαν να αλλάξουν. Στη σχετική μυθολογία γύρω από τις τελευταίες του ημέρες αποδίδονται στον ίδιο ακόμη και λόγια βαθιάς ενοχής για τις «αμαρτίες» της ζωής του.
Η τραγωδία χτύπησε με ιδιαίτερη σκληρότητα και την Τίνα Λιβανού, μητέρα του Αλέξανδρου.
Τρία χρόνια μετά τον θάνατο του γιου της, το 1976, η Τίνα βρέθηκε νεκρή στο Παρίσι. Ο θάνατός της συνδέθηκε με υπερβολική λήψη βαρβιτουρικών. Η τεράστια ψυχολογική επιβάρυνση που είχε προηγηθεί από την απώλεια του παιδιού της αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας της, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορούμε σήμερα να αποδώσουμε με βεβαιότητα τα ακριβή κίνητρα ή τις συνθήκες του θανάτου της.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είχε προηγηθεί ακόμη μία τραγωδία.
Το 1970 είχε πεθάνει η αδελφή της, Ευγενία Λιβανού, τότε σύζυγος του Σταύρου Νιάρχου. Και γύρω από εκείνον τον θάνατο αναπτύχθηκαν βαριές φήμες και υποψίες. Η επίσημη εκδοχή συνδέθηκε με βαρβιτουρικά, ενώ οι αναφορές για πιθανή βία τροφοδότησαν για χρόνια διαφορετικά σενάρια. Δεν προέκυψε, όμως, τελεσίδικη απόδειξη που να επιτρέπει σήμερα να παρουσιάζεται ως δεδομένο ότι η Ευγενία δολοφονήθηκε.
Αυτό είναι ίσως και το πιο εντυπωσιακό στοιχείο ολόκληρης της ιστορίας.
Μέσα σε ελάχιστα χρόνια, άνθρωποι που βρίσκονταν στην κορυφή της παγκόσμιας οικονομικής και κοσμικής ζωής είδαν τον προσωπικό τους κόσμο να διαλύεται.
Ευγενία το 1970.
Αλέξανδρος το 1973.
Αριστοτέλης Ωνάσης το 1975.
Τίνα Λιβανού το 1976.
Τέσσερις θάνατοι μέσα σε έξι χρόνια.
Γι’ αυτό και γεννήθηκε ο μύθος της περίφημης «κατάρας των Ωνάσηδων». Μόνο που πίσω από τον μύθο υπάρχει κάτι πολύ πιο πραγματικό: μια οικογένεια με αμύθητο πλούτο και τεράστια δύναμη, η οποία μέσα σε λίγα χρόνια βρέθηκε αντιμέτωπη με διαδοχικές απώλειες που κανένα χρήμα δεν μπορούσε να αποτρέψει.
Όσο για το τι πραγματικά συνέβη στον Αλέξανδρο Ωνάση και αν υπήρξε κάτι περισσότερο από ένα τραγικό αεροπορικό δυστύχημα;
Οι υποψίες υπήρξαν. Οι θεωρίες επίσης.
Η απόδειξη που θα έκλεινε οριστικά την υπόθεση, όμως, δεν ήρθε ποτέ.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
