Η Γαλλία δεν βρίσκεται απλώς αντιμέτωπη με μία ακόμη κοινωνική αναταραχή. Βρίσκεται στο επίκεντρο ενός κύματος οργής που ξεπερνά τα σύνορά της και αντανακλά τη δυσαρέσκεια που εκδηλώνεται σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Μια γροθιά στο στομάχι των ευρωπαϊκών ηγεσιών. Ένα μήνυμα που δύσκολα παρερμηνεύεται: «Αλλάξτε ρότα, γιατί έτσι δεν πάει άλλο!»
Και ποια είναι η απάντηση της γαλλικής κυβέρνησης;
Απαγόρευση κυκλοφορίας!
Ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί, σύμφωνα με τις δηλώσεις που μεταφέρονται, ανακοίνωσε ότι οι τοπικές αρχές θα μπορούν να επιβάλλουν μερικούς περιορισμούς στην κυκλοφορία, επικαλούμενες την προστασία της δημόσιας τάξης και των επιχειρήσεων.
Προσέξτε την αντίφαση.
Η Ευρώπη που παραδίδει μαθήματα δημοκρατίας, ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον υπόλοιπο πλανήτη βρίσκεται μπροστά σε μια βαθιά κοινωνική δοκιμασία. Και αντί η συζήτηση να επικεντρώνεται στις λύσεις, κυριαρχούν οι απαγορεύσεις και τα αστυνομικά μέτρα.
Ασφαλώς, οι λεηλασίες και οι καταστροφές δεν δικαιολογούνται. Οι επιχειρήσεις και οι περιουσίες πρέπει να προστατεύονται.
Αλλά η αστυνομία δεν πληρώνει το ενοίκιο. Δεν γεμίζει το ψυγείο. Δεν βάζει πετρέλαιο στο καλοριφέρ ούτε βενζίνη στο αυτοκίνητο.
Εκεί χρειάζεται πολιτική.
Να μπουν στο τραπέζι συγκεκριμένα, κοστολογημένα μέτρα. Ουσιαστικές κοινωνικές παροχές, ελαφρύνσεις για τα νοικοκυριά, παρεμβάσεις στη στέγαση, στην ενέργεια και στα βασικά αγαθά.
Να βάλουν οι κυβερνήσεις το χέρι στην τσέπη, όχι να εξαντλούν την αποφασιστικότητά τους σε περιορισμούς.
Και εδώ προκύπτει ένα ακόμη μεγάλο ζήτημα.
Η Ευρώπη διαθέτει τεράστιους πόρους για την Ουκρανία και την ενίσχυση της άμυνάς της. Επιλογές που συνδέονται με τη γεωπολιτική ασφάλεια. Αλλά ποιος εξηγεί με την ίδια επιμονή πώς θα εξασφαλιστεί και η οικονομική ασφάλεια των Ευρωπαίων;
Γιατί τι να την κάνει ο απλός πολίτης τη μεγάλη γεωπολιτική στρατηγική, όταν στο τέλος του μήνα δεν του περισσεύουν ούτε για τις βασικές του ανάγκες;
Και αυτά αφορούν άμεσα και την Ελλάδα. Με ενοίκια που πιέζουν ασφυκτικά, μισθούς που δοκιμάζονται από την ακρίβεια και οικογένειες που μετρούν κάθε ευρώ για να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Την ίδια ώρα, ο Λεκορνί κάνει λόγο για ακροαριστερά δίκτυα που, όπως υποστηρίζει, επιδιώκουν να προκαλέσουν χάος ενόψει των προεδρικών εκλογών.
Σοβαρές καταγγελίες, που απαιτούν αποδείξεις. Δεν μπορούν, όμως, να αποτελούν υποκατάστατο της συζήτησης για τις αιτίες της κοινωνικής δυσαρέσκειας.
Και μιλάμε για τη Γαλλία! Μία από τις ισχυρότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τη χώρα της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης.
Την ώρα, λοιπόν, που οι ευρωπαϊκές ηγεσίες προειδοποιούν διαρκώς για τον Πούτιν, τη Ρωσία και τις εξωτερικές απειλές, οφείλουν να κοιτάξουν και στο εσωτερικό τους.
Γιατί μια Ευρώπη που ανησυχεί για την ασφάλεια των συνόρων της δεν μπορεί να υποτιμά την οικονομική ανασφάλεια μέσα στα ίδια της τα σπίτια.
Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη πολιτική πρόκληση.
Να αποδειχθεί ότι οι κυβερνήσεις μπορούν να προστατεύουν τη δημόσια τάξη, χωρίς να αντιμετωπίζουν την κοινωνική πολιτική ως δευτερεύον ζήτημα.
Γιατί οι απαγορεύσεις μπορεί να περιορίσουν προσωρινά τις συγκρούσεις στους δρόμους. Δεν μειώνουν, όμως, το κόστος ζωής ούτε αποκαθιστούν την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Και αν κάτι πρέπει να ακούσουν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, είναι αυτό: Ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλες επιδείξεις αυστηρότητας. Χρειάζεται αποτελέσματα στην καθημερινότητά του.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
