Δεν χρειάζονται οικονομικές αναλύσεις για να καταλάβεις τι έχει συμβεί στην Ελλάδα. Αρκεί να κοιτάξεις γύρω σου.
Δύο κόσμοι που ζουν στην ίδια χώρα, αλλά πλέον δεν ζουν την ίδια ζωή.
Ο ένας αγοράζει ακίνητα, επενδύει, ταξιδεύει, καταναλώνει και βλέπει την περιουσία του να αποκτά μεγαλύτερη αξία.
Ο άλλος κοιτάζει το υπόλοιπο του λογαριασμού του πριν μπει στο σούπερ μάρκετ.
Και ανάμεσα στους δύο βρίσκεται η μεσαία τάξη πάνω σε ένα σχοινί.
Εκείνος που έχει έναν μισθό και θεωρητικά δεν είναι φτωχός. Εκείνος που έχει ένα μικρό μαγαζί και θεωρητικά είναι επιχειρηματίας. Το ζευγάρι που εργάζεται και θεωρητικά έχει δύο εισοδήματα.
Μόνο που αυτή η θεωρία συγκρούεται καθημερινά με την πραγματικότητα.
Ενοίκιο. Ρεύμα. Καύσιμα. Τρόφιμα. Δάνεια. Φόροι.
Πληρώνεις το ένα και περιμένει το επόμενο.
Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε μια παράξενη νέα κανονικότητα: να δουλεύεις και πάλι να μη σου φτάνουν.
Αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από την ίδια την ακρίβεια.
Γιατί όταν μια κοινωνία αρχίζει να πιστεύει ότι όσο κι αν προσπαθήσει δεν μπορεί να προχωρήσει, τότε δεν χάνει μόνο αγοραστική δύναμη. Χάνει αισιοδοξία.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται πλέον στον έβδομο χρόνο της. Επομένως, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια κυβέρνηση που μόλις παρέλαβε και προσπαθεί να διορθώσει τα πράγματα.
Επτά χρόνια είναι πολιτικός χρόνος αρκετός για να πιστωθείς όσα πέτυχες.
Και αρκετός για να χρεωθείς όσα δεν κατάφερες.
Η κυβέρνηση θα δείξει αυξήσεις μισθών, μειώσεις φόρων, επενδύσεις, ανάπτυξη και καλύτερους οικονομικούς δείκτες. Και ορισμένα από αυτά είναι πραγματικά.
Υπάρχει όμως ένας δείκτης που δεν χωράει εύκολα σε παρουσίαση PowerPoint:
Πώς αισθάνεται ότι ζει ο πολίτης;
Καλύτερα ή χειρότερα;
Μπορεί να αποταμιεύσει;
Μπορεί ένα νέο ζευγάρι να νοικιάσει σπίτι χωρίς να δίνει σχεδόν έναν μισθό;
Μπορεί μια οικογένεια να τελειώσει τον μήνα χωρίς να υπολογίζει μέχρι και το τελευταίο δεκάευρο;
Αυτές είναι οι ερωτήσεις που κάποια στιγμή μετατρέπονται σε πολιτική.
Και γι’ αυτό το πραγματικό πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν είναι αν αύριο θα ανακοινώσει ακόμη μία παροχή, μία αύξηση ή ένα νέο μέτρο στήριξης.
Είναι εάν ο κόσμος θα αισθανθεί ότι αυτά αλλάζουν πραγματικά τη ζωή του.
Γιατί όταν επί χρόνια η καθημερινότητα ανεβαίνει επίπεδο δυσκολίας, δεν αρκεί λίγο πριν από την κάλπη να κατεβάσεις προσωρινά τον λογαριασμό.
Ούτε χρειάζεται να δεχτεί κανείς κυριολεκτικά συνθήματα του τύπου «70% φτωχοί – 30% πλούσιοι».
Η πραγματική εικόνα είναι πιο σύνθετη.
Αλλά το μήνυμα πίσω από την υπερβολή είναι ξεκάθαρο:
Η απόσταση μεγαλώνει.
Και όταν μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα σε εκείνους που μπορούν και σε εκείνους που απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν, στο τέλος δεν υπάρχει μόνο οικονομικό πρόβλημα.
Υπάρχει κοινωνικό.
Υπάρχει πολιτικό.
Και υπάρχει θυμός.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μια κοινωνία όπου ο φτωχός γίνεται φτωχότερος και ο μεσαίος φοβάται ότι αύριο θα γίνει φτωχός.
Χρειάζεται ξανά χώρο στη μέση.
Γιατί όταν εξαφανίζεται η μεσαία τάξη, δεν κόβεται απλώς η οικονομία στα δύο.
Κόβεται η ίδια η χώρα.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
