Αν σήμερα το λουλούδι στην πίστα θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι της νυχτερινής διασκέδασης, κάποτε η Αθήνα είχε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο να δείχνει ότι περνάει καλά.
Έσπαγε πιάτα. Και όχι λίγα.
Γυρίζουμε πίσω στη δεκαετία του ’60. Σε μια Αθήνα που άρχιζε να χτίζει τον δικό της μύθο στο διεθνές nightlife. Τα νυχτερινά κέντρα πολλαπλασιάζονταν, τα μεγάλα ονόματα του τραγουδιού πρωταγωνιστούσαν και στα πρώτα τραπέζια μπορούσες να συναντήσεις από Έλληνες επιχειρηματίες μέχρι προσωπικότητες του διεθνούς jet set.
Ήταν η εποχή του περίφημου «Athens by night».
Και μέσα σε όλο αυτό υπήρχε μια συνήθεια που σήμερα μοιάζει σχεδόν αδιανόητη: τα πιάτα δεν προορίζονταν μόνο για το τραπέζι. Κατέληγαν στην πίστα.
200.000 πιάτα μέσα σε μία χρονιά
Το 1968 καταγράφηκε ένας αριθμός που δείχνει από μόνος του τι συνέβαινε τότε στη νυχτερινή Αθήνα.
Περίπου 200.000 πιάτα είχαν γίνει κομμάτια μέσα σε έναν χρόνο.
Το καθένα κόστιζε από 15 έως 50 δραχμές, ενώ ο Τύπος της εποχής, θέλοντας να αποτυπώσει το μέγεθος της υπερβολής, έγραφε πως το συνολικό βάρος τους μπορούσε να συγκριθεί με εκείνο μιας μικρής πολυκατοικίας μαζί με τους ενοίκους της.
Δεν μιλάμε, λοιπόν, για ένα περιστασιακό «έθιμο».
Μιλάμε για ολόκληρη κουλτούρα διασκέδασης.
Όσο περισσότερο ανέβαινε το κέφι, τόσο περισσότερα πιάτα έφευγαν στον αέρα. Και όσο μεγαλύτερο ήταν το όνομα που καθόταν στο τραπέζι, τόσο πιο εντυπωσιακό μπορούσε να γίνει το σκηνικό.
Όταν ο Ωνάσης έμπαινε στο μαγαζί…
Οι ιστορίες εκείνης της εποχής έχουν περάσει πλέον στη μυθολογία της ελληνικής νύχτας.
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης φέρεται να ήταν από εκείνους που μπορούσαν να εξαντλήσουν σχεδόν ολόκληρο το απόθεμα ενός μαγαζιού, ενώ οι ξένοι celebrities που επισκέπτονταν την Ελλάδα γρήγορα έμπαιναν κι αυτοί στο παιχνίδι.
Το καλοκαίρι του 1968, ακόμη και η Ζοζεφίν Τσάπλιν, κόρη του Τσάρλι Τσάπλιν, έζησε από κοντά αυτή την πλευρά της αθηναϊκής διασκέδασης.
Για τους ξένους ήταν κάτι εξωτικό. Για την Αθήνα ήταν… μια κανονική νύχτα.
Μόνο που υπήρχε και η άλλη πλευρά.
Τα θραύσματα έφταναν μέχρι τους μουσικούς και τους τραγουδιστές, οι μικροτραυματισμοί δεν ήταν σπάνιοι και κάποια στιγμή το πράγμα είχε ξεφύγει τόσο, ώστε αποφάσισε να παρέμβει το κράτος.
Και τότε ήρθε η απαγόρευση
Η απόφαση ήταν ξεκάθαρη: τέλος στο σπάσιμο των πιάτων στα κέντρα διασκέδασης.
Μάλιστα, προβλεπόταν ακόμη και ποινή φυλάκισης έξι μηνών για τους παραβάτες.
Και τι έκανε η Αθήνα όταν έμαθε ότι πλησιάζει το τέλος;
Αυτό που θα περίμενε κανείς από εκείνη την εποχή.
Τα έσπασε ακόμη περισσότερο.
Λίγο πριν εφαρμοστεί η απαγόρευση, σε γνωστό νυχτερινό κέντρο φέρεται να έγιναν κομμάτια μέσα σε μία μόνο βραδιά 2.400 πιάτα, συνολικού βάρους άνω των 200 κιλών.
Ένα τελευταίο μεγάλο ξέσπασμα πριν πέσει η αυλαία σε μια ολόκληρη εποχή.
Από τα πιάτα στα λουλούδια
Η ελληνική νύχτα άλλαξε δεκάδες φορές από τότε. Άλλαξαν τα μαγαζιά, οι πίστες, οι τιμές, οι καλλιτέχνες, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος εκφράζει το κέφι του.
Τα πιάτα έδωσαν σταδιακά τη θέση τους στα λουλούδια.
Όμως εκείνη η Αθήνα των ’60s παραμένει ένα ξεχωριστό κεφάλαιο.
Μια πόλη που κατάφερε να κάνει τη νυχτερινή της ζωή κομμάτι της διεθνούς εικόνας της και να φέρει στα τραπέζια της ανθρώπους που έρχονταν από την άλλη άκρη του κόσμου για να ζήσουν αυτό που άκουγαν ως «Athens by night».
Και αν ψάχνουμε σήμερα να καταλάβουμε από πού ξεκίνησε ο μύθος της μεγάλης αθηναϊκής νύχτας, ίσως μία εικόνα να τα λέει όλα:
Μια πίστα, μια ορχήστρα να παίζει, τα πρώτα τραπέζια γεμάτα και εκατοντάδες πιάτα να γίνονται κομμάτια μέχρι το ξημέρωμα.
Άλλες εποχές. Άλλη Αθήνα. Άλλη νύχτα.
Αλλά σίγουρα μια νύχτα που ήξερε να γράφει ιστορία.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
