Από τη στιγμή που έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου του Δημήτρη Κόκοτα, τα social media μετατράπηκαν σε ένα τεράστιο άλμπουμ αναμνήσεων.
Φωτογραφίες από άλλες εποχές. Βίντεο από πίστες. Καμαρίνια, παρέες, συνεργασίες, προσωπικές στιγμές. Τραγουδιστές, μουσικοί, άνθρωποι της νύχτας, φίλοι, αλλά και απλός κόσμος που μεγάλωσε με τα τραγούδια του, γράφουν το δικό τους αντίο.
Και αν καθίσεις να διαβάσεις όλες αυτές τις αναρτήσεις, όπως κάναμε στο Tsipas Blog, καταλαβαίνεις κάτι πολύ γρήγορα.
Οι περισσότεροι δεν μιλούν πρώτα για τον τραγουδιστή.
Μιλούν για τον άνθρωπο.
Η Στέλλα Γεωργιάδου το έγραψε ίσως πιο καθαρά από όλους:
«Αν υπήρχε ΕΝΑ καλό παιδί μέσα στη νύχτα, αυτό ήταν ο Δημήτρης».
Μιλά για έναν άνθρωπο με ευγένεια, ήθος και αρχές. Για έναν καλλιτέχνη που, όπως θυμάται, έμπαινε και «γέμιζε ο χώρος», πάντα λαμπερός και χαμογελαστός. Και προσθέτει κάτι που αυτές τις ώρες αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία:
«Δεν θα βρεις άνθρωπο να πει κάτι κακό γι’ αυτόν».
Η ίδια θυμάται και μία από τις τελευταίες μεγάλες στιγμές του. Στις 14 Φεβρουαρίου 2024, όπως γράφει, περίπου 3.000 άνθρωποι τον αποθέωναν, τραγουδώντας κάθε στίχο των τραγουδιών του.
Λίγο αργότερα, όλα θα άλλαζαν.
Η Μαντώ, από την πλευρά της, έγραψε λίγες λέξεις. Αλλά ίσως δεν χρειάζονταν περισσότερες:
«Δημήτρη μου δεν μπορώ να το πιστέψω… Γιατί τα καλύτερα παιδιά της δουλειάς να φεύγουν τόσο νωρίς; Πόσο θα μας λείψεις…»
Και αυτή ακριβώς η φράση, «τα καλύτερα παιδιά της δουλειάς», συναντάται με διαφορετικές λέξεις ξανά και ξανά.
Ο Βασίλης Μπρούντζος έγραψε: «Καλό παράδεισο φίλε Δημήτρη, να δώσεις την αγάπη μας στον πατέρα σου».
Ο Νίκος Γαλατιανός τον αποχαιρέτησε σαν αδελφό: «Αδερφέ μου Δημήτρη… Καλό ταξίδι… Καλή αντάμωση…»
Η Άντζελα Βάγια έγραψε: «Καλό σου ταξίδι στο φως… Ντιμάκο μου… Ξεκουράσου… Καλέ μου άνθρωπε… Καλλιτεχνάρα μου…»
Ο Δημήτρης Γιώτης στάθηκε στη φιλία τους: «Έφυγες φίλε! Πολύ κρίμα! Συλλυπητήρια στην οικογένειά σου!»
Ο Χάρης Ψωμιάδης θυμήθηκε έναν «καλόκαρδο» άνθρωπο, πάντα με το χαμόγελο, αλλά και τις στιγμές που είχαν περάσει μαζί μέσα και έξω από τα μαγαζιά.
Και κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις αναρτήσεις, υπάρχει ένας αποχαιρετισμός διαφορετικός.
Ο Μάριος Παπαδάτος επέλεξε να μην πει πολλά. Επέλεξε τη μουσική.
Τον αποχαιρέτησε με το τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη «Ο ουρανός ανάβει τα φώτα», γράφοντας:
«Μ’ αυτό το τραγούδι του Αλκίνοου και τη φωνή του Δήμου θα σε αποχαιρετήσω, αγαπημένε Δημήτρη Κόκοτα».
Και μετά έρχεται ο Χρήστος Μενιδιάτης.
Ένας άνθρωπος που τον γνώρισε και επαγγελματικά και προσωπικά και που έγραψε:
«Σήμερα αποχαιρετώ έναν σπουδαίο άνθρωπο, έναν αγαπημένο φίλο κι έναν ξεχωριστό συνάδελφο».
Κρατά από τη γνωριμία τους το ήθος, την καλοσύνη, το ταλέντο και τη μοναδική παρουσία του.
«Καλό ταξίδι, φίλε μου. Καλό παράδεισο. Θα σε θυμόμαστε και θα σε τιμούμε πάντα!»
Ο Ανδρέας Κουβελογιάννης θυμήθηκε έναν «όμορφο άνθρωπο και καλλιτέχνη» που πάλεψε γενναία για δύο χρόνια και έκλεισε με μία εικόνα που επαναλαμβάνεται σε πολλές αναρτήσεις:
«Τώρα είσαι κοντά στο πατερούλη σου και τραγουδάτε μαζί».
Γιατί υπάρχει και αυτή η πλευρά στον μεγάλο αποχαιρετισμό.
Ο Σταμάτης Κόκοτας.
Πατέρας και γιος εμφανίζονται ξανά μαζί μέσα από παλιές φωτογραφίες, με δεκάδες ανθρώπους να γράφουν για την «αντάμωσή» τους.
«Τώρα σίγουρα είναι με τον πατέρα του και θα τραγουδάνε μαζί», έγραψε χαρακτηριστικά μία χρήστης.
Βαρύ επώνυμο. Τεράστια μουσική κληρονομιά.
Ο Δημήτρης Κόκοτας, όμως, δεν έμεινε ποτέ μόνο σε αυτό.
Έφτιαξε τη δική του διαδρομή.
Και αυτή η διαδρομή ήταν δεμένη με μια ολόκληρη εποχή.
Γιατί ο Δημήτρης Κόκοτας δεν ήταν απλώς ένα ακόμη δυνατό όνομα των 90s.
Ήταν μέρος του soundtrack εκείνης της Ελλάδας.
Της εποχής των μεγάλων νυχτερινών κέντρων. Της παρέας. Της εξόδου. Των τραγουδιών που ακούγονταν στα αυτοκίνητα, στα σπίτια και στα μαγαζιά και τελικά συνδέθηκαν με προσωπικές στιγμές μιας ολόκληρης γενιάς.
Αυτό ακριβώς περιέγραψε και ένας από τους ανθρώπους που τον αποχαιρέτησαν χωρίς να τον έχουν γνωρίσει προσωπικά: ότι τα τραγούδια του τα ακούγαμε, τα χορεύαμε, διασκεδάζαμε με φίλους και μέσα από αυτά περνούσαμε όμορφα τη ζωή μας.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη ενός τραγουδιστή.
Να γίνει, χωρίς καν να το γνωρίζει, μέρος των αναμνήσεων ανθρώπων που δεν συνάντησε ποτέ.
Τις τελευταίες ώρες, άλλωστε, τα ίδια λόγια επανέρχονται παντού:
«Καλό παιδί».
«Καλόκαρδος».
«Ευγενικός».
«Με ήθος».
«Χαμογελαστός».
«Καλλιτεχνάρα».
«Φίλος».
«Αδελφός».
Και τελικά ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο στοιχείο αυτής της ιστορίας.
Επιτυχίες μπορεί να κάνει ένας καλλιτέχνης. Γεμάτα μαγαζιά επίσης. Τραγούδια που μένουν στον χρόνο, ακόμη περισσότερο.
Το να γεμίσουν, όμως, τα social από ανθρώπους διαφορετικών εποχών και διαφορετικών χώρων και σχεδόν όλοι να έχουν να πουν μια καλή κουβέντα για εσένα, είναι άλλο πράγμα.
Αυτό δεν κατασκευάζεται.
Και στην περίπτωση του Δημήτρη Κόκοτα, αυτές τις ώρες φαίνεται περισσότερο από ποτέ.
Η νύχτα δεν αποχαιρετά απλώς έναν τραγουδιστή.
Αποχαιρετά ένα από τα καλά παιδιά της.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
