Με το «δεξί» μπαίνει το 2026 για τις εταιρείες παραχώρησης, αλλά με το «αριστερό» για την τσέπη των πολιτών, καθώς οι νέες αυξήσεις στα διόδια μετατρέπουν ένα ταξίδι στη Δυτική Ελλάδα σε είδος πολυτελείας. Παρά τις κατά καιρούς υποσχέσεις για εξορθολογισμό των χρεώσεων, η πραγματικότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι οδηγοί από την 1η Ιανουαρίου είναι μια αμείλικτη τιμαριθμική αναπροσαρμογή που «στραγγίζει» τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Το «χαράτσι» της Γέφυρας και η απομόνωση της Ηπείρου
Εξοργιστική χαρακτηρίζεται από τους χρήστες η νέα τιμή στη Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου, η οποία αγγίζει πλέον τα 15,90 € για μια απλή διέλευση λίγων λεπτών. Με το κόστος να πλησιάζει επικίνδυνα το ψυχολογικό όριο των 16 ευρώ, η Γέφυρα μετατρέπεται από έργο πνοής σε «φορολογικό φραγμό» για την επικοινωνία της Πελοποννήσου με τη Στερεά και την Ήπειρο.
Αντίστοιχη είναι η εικόνα και στην Ιόνια Οδό. Ένας δρόμος που κατασκευάστηκε για να βγάλει τη Δυτική Ελλάδα από την απομόνωση, πλέον «τιμωρεί» όποιον τον χρησιμοποιεί. Με τους μετωπικούς σταθμούς σε Κλόκοβα, Αγγελόκαστρο, Μενίδι και Τέροβο να ζητούν συνεχώς περισσότερα, το κόστος μόνο για το τμήμα Αντίρριο – Ιωάννινα φτάνει τα 15,00 €, χωρίς καν να υπολογιστούν τα πλευρικά διόδια που παραμονεύουν σε κάθε έξοδο.
Αθήνα – Ιωάννινα: Ένα μεροκάματο σε διόδια
Το πιο εντυπωσιακό –και προκλητικό– στοιχείο προκύπτει από το συνολικό κόστος της διαδρομής. Ένας πολίτης που επιθυμεί να ταξιδέψει από την Αθήνα στα Ιωάννινα και να επιστρέψει, θα πρέπει να καταβάλει μόνο για διόδια το ποσό των 88 ευρώ.
Αν προσθέσει κανείς και το δυσβάσταχτο κόστος των καυσίμων, η επίσκεψη στην επαρχία για μια μέση οικογένεια καθίσταται πλέον απαγορευτική. Είναι σαφές ότι οι συμβάσεις παραχώρησης, οι οποίες θωρακίζουν τα κέρδη των εταιρειών μέσω αυτόματων αυξήσεων, δεν λαμβάνουν υπόψη την αγοραστική δύναμη του Έλληνα πολίτη που παραμένει καθηλωμένη.
Η «παγίδα» των ηλεκτρονικών διοδίων
Ενώ οι εταιρείες προβάλλουν τα ηλεκτρονικά προγράμματα (e-pass) ως λύση εξοικονόμησης, στην πραγματικότητα πρόκειται για μια αναγκαστική δέσμευση κεφαλαίων από τους χρήστες, οι οποίοι καλούνται να προπληρώνουν τις διελεύσεις τους για να γλιτώσουν μερικά λεπτά του ευρώ, την ώρα που οι βασικές τιμές συνεχίζουν την ανηφορική τους πορεία.
Το συμπέρασμα είναι πικρό: Το 2026, οι αυτοκινητόδρομοι της Δυτικής Ελλάδας είναι σύγχρονοι και ασφαλείς, αλλά τείνουν να γίνουν δρόμοι για λίγους. Η ελεύθερη μετακίνηση, από συνταγματικό δικαίωμα, μετατρέπεται σε ακριβό εμπόρευμα.
