Δεν έχουν τέλος οι θάνατοι κρατουμένων στις φυλακές Αγίου Στεφάνου Πατρών.
Ένας ακόμη άνθρωπος, ηλικίας 70 ετών, άφησε την τελευταία του πνοή. Ο όγδοος νεκρός μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες.
Και το ερώτημα πλέον είναι απλό, σκληρό, αλλά αναπόφευκτο:
Πόσοι πρέπει να πεθάνουν ακόμα για να ξυπνήσει το κράτος;
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Δεν μιλάμε για κάτι που συνέβη μία φορά και πέρασε. Μιλάμε για μια αλυσίδα θανάτων, που μεγαλώνει εβδομάδα με την εβδομάδα, μέσα σε ένα σωφρονιστικό κατάστημα που λειτουργεί στα όρια.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, σε φυλακές χωρητικότητας περίπου 340 έως 370 ατόμων, σήμερα κρατούνται σχεδόν 700 άνθρωποι.
Δηλαδή σχεδόν οι διπλάσιοι.
Την ίδια ώρα, πολλοί κρατούμενοι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας, άλλοι ψυχιατρικά ζητήματα, ενώ το υγειονομικό προσωπικό παραμένει περιορισμένο.
Και κάπου εκεί αρχίζει η μεγάλη υποκρισία.
Γιατί το κράτος θυμάται τους κρατούμενους μόνο όταν πεθαίνουν. Μέχρι τότε, όλα μοιάζουν κανονικά. Όλα μπαίνουν κάτω από το χαλί. Όλα αντιμετωπίζονται με τη γνωστή λογική του «βλέποντας και κάνοντας».
Μόνο που εδώ μιλάμε για ανθρώπινες ζωές.
Οι θάνατοι φέρεται να οφείλονται σε παθολογικά αίτια, ωστόσο η Εισαγγελία Εφετών Πάτρας έχει ήδη διατάξει έρευνα. Και πολύ σωστά. Γιατί όταν μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες μετράς οκτώ νεκρούς, δεν μπορείς να κάνεις πως δεν συμβαίνει τίποτα.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ιατρικό.
Είναι θεσμικό.
Είναι πολιτικό.
Είναι ανθρώπινο.
Και όσο δεν δίνονται άμεσες λύσεις, όσο οι φυλακές παραμένουν υπερφορτωμένες, όσο η υγειονομική κάλυψη είναι ανεπαρκής, τόσο το ερώτημα θα επιστρέφει πιο βαρύ:
Πρέπει να πεθάνουν καμιά πενηνταριά για να συγκινηθεί επιτέλους κάποιος;
