Το φωτοβολταϊκό πάρκο στο Κτήμα Πόλντερ παρουσιάζεται ως «ιστορική ενεργειακή παρέμβαση», ως έργο-σταθμός, ως η μεγάλη στιγμή της λεγόμενης «ενεργειακής δημοκρατίας».
Ωραία ακούγονται όλα αυτά.
Το ερώτημα όμως είναι απλό: πότε ακριβώς θα δουν οι αγρότες και τα ευάλωτα νοικοκυριά πραγματική μείωση στους λογαριασμούς τους;
Γιατί οι δηλώσεις, οι επισκέψεις υπουργών, οι φωτογραφίες και οι μεγάλες κουβέντες δεν πληρώνουν το ρεύμα.
Ο Νεκτάριος Φαρμάκης παρουσιάζει το έργο ως δικαίωση ενός οράματος που, όπως λέει, κάποιοι θεωρούσαν μακρινό όνειρο. Και πράγματι, αν υλοποιηθεί όπως ανακοινώνεται, πρόκειται για μια σημαντική παρέμβαση για τη Δυτική Ελλάδα.
Όμως εδώ αρχίζει η ουσία.
Ένα έργο 105 MW, που υπόσχεται ανακούφιση σε 147.000 αγρότες και 17.000 ευάλωτα νοικοκυριά, δεν μπορεί να μείνει σε επίπεδο πανηγυρικών αναρτήσεων. Δεν αρκεί να ψηφίζεται ένα θεσμικό πλαίσιο και να βγαίνουν δηλώσεις περί «ενεργειακής δημοκρατίας».
Η κοινωνία έχει κουραστεί από τα μεγάλα λόγια.
Οι αγρότες πληρώνουν ακριβά το ρεύμα. Τα νοικοκυριά πιέζονται. Η ακρίβεια δεν περιμένει. Και όταν ακούνε ότι έρχεται ένα μεγάλο έργο που θα τους ανακουφίσει, θέλουν χρονοδιάγραμμα, διαφάνεια και απτά αποτελέσματα.
Όχι άλλες κορδέλες πριν καν μπει το πρώτο πάνελ.
Η επίσκεψη του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου στο Κτήμα Πόλντερ δίνει πολιτικό βάρος στο project. Όμως ταυτόχρονα δημιουργεί και μεγαλύτερη ευθύνη. Διότι όταν η κυβέρνηση, η Περιφέρεια και τα υπουργεία βάζουν την υπογραφή τους σε ένα τέτοιο έργο, δεν υπάρχει περιθώριο για καθυστερήσεις, δικαιολογίες ή γραφειοκρατικά μπλοκαρίσματα.
Τα 25 εκατομμύρια ευρώ από το ΠΕΠ Δυτικής Ελλάδας είναι δημόσιο χρήμα. Άρα η κοινωνία δικαιούται να ξέρει πού πηγαίνει κάθε ευρώ, ποιοι θα ωφεληθούν πραγματικά και πότε.
Η «ενεργειακή δημοκρατία» δεν αποδεικνύεται με δηλώσεις.
Αποδεικνύεται όταν ο αγρότης δει μικρότερο κόστος παραγωγής.
Όταν το ευάλωτο νοικοκυριό δει πραγματική ελάφρυνση.
Όταν η Περιφέρεια παραδώσει έργο και όχι αφήγημα.
Το Κτήμα Πόλντερ μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς για όλη τη χώρα.
Αλλά μέχρι τότε, χρειάζεται λιγότερη επικοινωνία και περισσότερη λογοδοσία.
Γιατί τα μεγάλα έργα δεν κρίνονται την ημέρα της επίσκεψης του υπουργού.
Κρίνονται την ημέρα που ο πολίτης καταλαβαίνει στην τσέπη του ότι κάτι άλλαξε.
