Ελλάδα δύο ταχυτήτων: Στον έναν Δήμο πληρώνεις 139 ευρώ, στον άλλον 1.000! Ποιος ελέγχει τελικά τους λογαριασμούς;

Ζούμε στην ίδια χώρα. Πληρώνουμε φόρους στο ίδιο κράτος. Υπαγόμαστε στους ίδιους νόμους. Κι όμως, όταν έρχεται η ώρα να πληρώσουμε τον Δήμο μας, ανακαλύπτουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι μία. Είναι πολλές. Και με τεράστιες διαφορές μεταξύ τους!

Μια αποκαλυπτική πανελλαδική έρευνα του στατιστικολόγου και πολιτικού αναλυτή Νίκου Καρδούλα, που δημοσιεύει η Voria.gr, βάζει τους αριθμούς στο τραπέζι. Και οι αριθμοί προκαλούν σοβαρά ερωτήματα.

…διά χειρός Hλία Τσίπα

Στον Δήμο Σπετσών η μέση ετήσια επιβάρυνση ενός νοικοκυριού για δημοτικά τέλη, φόρους, ΤΑΠ, ύδρευση και αποχέτευση φτάνει τα 1.000 ευρώ. Στον Δήμο Αργιθέας μόλις τα 139 ευρώ!

Μιλάμε για διαφορά 861 ευρώ τον χρόνο!

Και δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση. Παξοί 908 ευρώ, Ύδρα 889, Ψαρά 660, Φολέγανδρος 652, Άργος-Μυκήνες 610, Κεντρική Κέρκυρα 594 ευρώ.

Στην άλλη άκρη, Μεγανήσι 142 ευρώ, Αμάρι 158, Ικαρία 165, Λίμνη Πλαστήρα 166, Δωδώνη 171 ευρώ.

Ακόμη και μεταξύ μεγάλων πόλεων οι αποκλίσεις είναι εντυπωσιακές. Στα Ιωάννινα η μέση ετήσια χρέωση φτάνει τα 541 ευρώ, ενώ στην Πάτρα περιορίζεται στα 287 ευρώ.

Στη Θεσσαλονίκη, ο Δήμος Πυλαίας-Χορτιάτη βρίσκεται στα 472 ευρώ, ο κεντρικός Δήμος στα 444, ενώ ο Δήμος Δέλτα στα 276 ευρώ.

Στη Χαλκιδική, η Σιθωνία φτάνει τα 557 ευρώ, η Νέα Προποντίδα τα 544 και η Κασσάνδρα τα 501 ευρώ.

Και εδώ γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: Πώς γίνεται δύο νοικοκυριά στην ίδια χώρα να αντιμετωπίζουν τόσο διαφορετικές δημοτικές επιβαρύνσεις;

Προφανώς, κάθε Δήμος έχει διαφορετικές ανάγκες, υποδομές, πληθυσμό, εποχικότητα και λειτουργικό κόστος. Δεν μπορούμε να βάζουμε τα πάντα στο ίδιο τσουβάλι.

Αλλά ούτε μπορούμε να προσπερνάμε τέτοιες αποκλίσεις σαν να είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό.

Ο ίδιος ο ερευνητής επισημαίνει ότι παρατηρούνται μεγάλες και δυσανάλογες διαφορές ακόμη και μεταξύ γειτονικών ή πληθυσμιακά παρόμοιων δήμων, θέτοντας ζήτημα ελέγχου των αποφάσεων και κοινωνικών ανισοτήτων.

Και κάπου εδώ μπαίνει το κράτος στην εξίσωση.

Το κράτος που ελέγχει τον πολίτη για τα πάντα, ποιος το ελέγχει όταν επιτρέπει τέτοιες αποκλίσεις στις χρεώσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης;

Ποιος εξετάζει αν οι επιβαρύνσεις ανταποκρίνονται πραγματικά στις υπηρεσίες που παρέχονται; Ποιος αξιολογεί αν ο δημότης παίρνει πίσω αυτά που πληρώνει;

Γιατί δεν αρκεί να γνωρίζουμε ποιος Δήμος είναι ακριβός και ποιος φθηνός. Πρέπει να ξέρουμε και το γιατί.

Και κάτι ακόμη. Ένας φθηνός Δήμος δεν σημαίνει αυτομάτως καλός Δήμος. Όπως ένας ακριβός δεν σημαίνει υποχρεωτικά κακός. Το ζητούμενο είναι η σχέση κόστους και ποιότητας υπηρεσιών.

Η έρευνα αφορά και τους 332 δήμους της χώρας, με κοινές παραδοχές υπολογισμού για το 2026. Δεν αποδεικνύει από μόνη της κακοδιαχείριση. Αποκαλύπτει, όμως, ένα τεράστιο χάσμα που απαιτεί εξηγήσεις.

Γιατί την ώρα που η ακρίβεια στραγγαλίζει τα ελληνικά νοικοκυριά, δεν μπορεί ο πολίτης να πληρώνει χωρίς να γνωρίζει με ποια λογική διαμορφώνεται ο λογαριασμός του.

Και τελικά, αυτό είναι το πραγματικό θέμα.

Όχι απλώς ποιος Δήμος χρεώνει περισσότερα.

Αλλά ποιος λογοδοτεί για αυτά που χρεώνει.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ