Ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει πλέον να έχει χάσει κάθε μέτρο. Σε μια ακόμη ακραία επίδειξη αλαζονείας και πολιτικού παραλογισμού, εξαπέλυσε προσωπική επίθεση κατά του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, μόνο και μόνο επειδή ο Ποντίφικας τόλμησε να υψώσει φωνή κατά του πολέμου και της λογικής της καταστροφής.
Ο αμερικανός πρόεδρος, αντί να απαντήσει με σοβαρότητα στην αγωνία που εκφράζει η Καθολική Εκκλησία για τη φωτιά που απλώνεται στη Μέση Ανατολή, προτίμησε να κινηθεί ξανά στο γνώριμο μονοπάτι της χυδαιότητας, της ειρωνείας και της πολιτικής εμπάθειας. Με δηλώσεις του στη στρατιωτική βάση Άντριους, επιτέθηκε ευθέως στον Πάπα, χαρακτηρίζοντάς τον «υπερβολικά φιλελεύθερο» και αφήνοντας να εννοηθεί πως δεν αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο που, κατά τον ίδιο, συνιστά το Ιράν.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Τραμπ πέρασε και σε ένα ακόμη πιο αλλόκοτο επίπεδο. Λίγες ώρες μετά τις επιθέσεις του κατά του Βατικανού, δημοσίευσε στον προσωπικό του λογαριασμό μια εικόνα φτιαγμένη με Τεχνητή Νοημοσύνη, στην οποία εμφανίζεται περίπου ως μεσσίας: ντυμένος στα λευκά και με κόκκινη τήβεννο, να αγγίζει έναν άρρωστο σαν να τον θεραπεύει, μέσα σε ένα σκηνικό γεμάτο σύμβολα ισχύος, αμερικανικές σημαίες, αετούς, πολεμικά αεροσκάφη και το Άγαλμα της Ελευθερίας.
Η εικόνα αυτή δεν ήταν απλώς προκλητική. Ήταν η αποθέωση της πολιτικής ύβρεως. Ένας πρόεδρος που δέχεται ολοένα και μεγαλύτερη κριτική, ένας ηγέτης που βλέπει γύρω του να πυκνώνουν οι αποστάσεις και να αυξάνονται εκείνοι που του γυρίζουν την πλάτη, επέλεξε να απαντήσει όχι με ψυχραιμία, αλλά με μια σκηνοθετημένη παράσταση μεγαλείου. Μόνο που αυτή τη φορά, η υπερβολή ξεπέρασε και τα τελευταία όρια.
Απέναντι σε αυτή την εικόνα πολιτικής παρακμής, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ στάθηκε στον αντίποδα. Χωρίς κραυγές, χωρίς προσωπικές επιθέσεις, χωρίς εμπρηστική ρητορική, μίλησε για ειρήνη, για αυτοσυγκράτηση, για διάλογο. Από το Βατικανό έστειλε ένα καθαρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση: «Φτάνει πια ο πόλεμος». Ένα μήνυμα που εξέφρασε την ανάγκη των λαών να τελειώνει η λογική της ισχύος, της επιβολής και της καταστροφής.
Η σύγκρουση πλέον δεν είναι απλώς προσωπική. Είναι βαθιά πολιτική και βαθιά συμβολική. Από τη μία πλευρά βρίσκεται ένας Πάπας που υπερασπίζεται την ειρήνη, την αυτοσυγκράτηση και την αξία της ανθρώπινης ζωής. Από την άλλη, ένας πρόεδρος που μοιάζει να έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στον ναρκισσισμό, στη σύγκρουση και στην ανάγκη να τοποθετεί τον εαυτό του ακόμη και πάνω από θεσμούς, σύμβολα και όρια.
Ο Τραμπ δεν προκαλεί πια μόνο τους πολιτικούς του αντιπάλους. Προκαλεί ανοιχτά τη λογική, το μέτρο και κάθε έννοια σοβαρής ηγεσίας. Και όσο επιμένει σε αυτή την πορεία, τόσο περισσότερο απομονώνεται. Γιατί μπορεί κάποτε να δίχαζε και να κέρδιζε. Σήμερα όμως δείχνει όλο και πιο καθαρά πως έχει ξεφύγει.
