Δύο ειδήσεις. Δύο διαφορετικοί κόσμοι. Ένα κοινό μήνυμα.
Από τη μία, η απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα, μιας γυναίκας που έζησε στα φώτα της δημοσιότητας, με εικόνα, λάμψη και αναγνωρισιμότητα. Από την άλλη, η απώλεια του Παρασκευά Άντζα, ενός ανθρώπου του ελληνικού ποδοσφαίρου, ενός μαχητή που έγραψε τη δική του διαδρομή στα γήπεδα.
Δύο πρόσωπα διαφορετικά. Δύο ιστορίες διαφορετικές. Και όμως, ένα κοινό συμπέρασμα.
Ότι τελικά κανείς δεν είναι άτρωτος.
Καλά τα φώτα. Καλά τα γλέντια. Καλά τα μεγάλα τραπέζια, τα πρωτοσέλιδα, οι τίτλοι, τα χρήματα, η εξουσία, η δημοσιότητα, οι γνωριμίες, οι επιτυχίες και οι θρίαμβοι.
Αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν κάνει τον άνθρωπο άτρωτο. Όλα είναι δανεικά. Όλα είναι εφήμερα. Και στο τέλος, μένει μόνο το αποτύπωμα που αφήνεις πίσω σου.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, όλοι είμαστε άνθρωποι. Όλοι έχουμε φόβους, μάχες που δεν φαίνονται, στιγμές αγωνίας, ανθρώπους που αγαπάμε. Και όλοι, αργά ή γρήγορα, θα έρθουμε αντιμέτωποι με τη μεγάλη αλήθεια της ζωής: ότι κανείς δεν μένει εδώ για πάντα.
Δεν ξέρουμε πότε. Δεν ξέρουμε πώς. Ούτε ποια μέρα θα είναι αυτή.
Ξέρουμε όμως κάτι.
Ότι στο τέλος δεν μένουν τα φώτα.
Δεν μένουν τα λεφτά.
Δεν μένει η δύναμη.
Δεν μένει η εξουσία.
Μένουν οι άνθρωποι που αγάπησες. Οι στιγμές που έζησες. Το αποτύπωμα που άφησες. Η καλοσύνη, η αγκαλιά, οι λέξεις, η αγάπη.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μάθημα πίσω από δύο ειδήσεις που πάγωσαν πολλούς σήμερα:
Να ζούμε λίγο πιο αληθινά.
Λίγο πιο ανθρώπινα.
Γιατί όλα τα άλλα, όσο μεγάλα κι αν δείχνουν, κάποια στιγμή σβήνουν μαζί με τα φώτα.
