Υπάρχουν ειδήσεις που δεν διαβάζονται.
Μόνο νιώθονται.
Το μεσημέρι της Τρίτης, επτά νέοι άνθρωποι, επτά οπαδοί του ΠΑΟΚ, ξεκίνησαν ένα ταξίδι γεμάτο προσμονή, αγάπη και πίστη για την ομάδα τους. Ένα ταξίδι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Στη Ρουμανία, το mini bus στο οποίο επέβαιναν συγκρούστηκε με φορτηγό. Και κάπου εκεί, ο χρόνος πάγωσε.
Τα παιδιά των «ασπρόμαυρων» ταξίδευαν οδικώς για τη Λυών.
Για να είναι εκεί.
Για να τραγουδήσουν, να στηρίξουν, να ζήσουν άλλη μία ευρωπαϊκή βραδιά δίπλα στην ομάδα που αγάπησαν όσο λίγα πράγματα στη ζωή τους.
Δεν έφτασαν ποτέ.
Και από εκείνη τη στιγμή, μαύρισαν τα πάντα.
Τα social media γέμισαν σιωπηλά μηνύματα, μαύρες εικόνες, κεριά, λόγια που δεν έβγαιναν εύκολα. Όχι μόνο από φίλους του ΠΑΟΚ.
Αλλά από οπαδούς του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ, του Παναθηναϊκού, από κάθε γωνιά του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Γιατί ο πόνος δεν έχει χρώμα.
Δεν έχει έμβλημα.
Δεν έχει εξέδρα.
Έχει μόνο ονόματα που δεν θα ακουστούν ξανά, θέσεις που θα μείνουν άδειες, οικογένειες που δεν θα ξαναδούν τα παιδιά τους να μπαίνουν από την πόρτα. Έχει φίλους που έφυγαν μαζί και δεν γύρισαν ποτέ.
Σήμερα δεν υπάρχουν ντέρμπι.
Δεν υπάρχουν αντίπαλοι.
Υπάρχει μόνο μια κοινή σιωπή και ένας κόμπος στο λαιμό.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο έσκυψε το κεφάλι.
Και θυμήθηκε – έστω και αργά – ότι πάνω από όλα είναι η ανθρώπινη ζωή.
Καλό σας ταξίδι, αδέρφια.
Στις κερκίδες του ουρανού, το τραγούδι σας δεν θα σβήσει ποτέ.
