Χθες τους είχαμε στο ίδιο κάδρο.
Τουρκία–Ιράν: συνεννοήσεις, συμφέροντα, “μια χαρά μεταξύ τους”.
Τουρκία–Ισραήλ: μόνιμη κόντρα, σκληρή ρητορική, απέχθεια.
Και σήμερα;
Σήμερα διαβάζουμε ότι βαλλιστικός από το Ιράν πήρε τροχιά προς τον τουρκικό εναέριο χώρο και κόπηκε στον αέρα από αεράμυνα που συνδέεται με το ΝΑΤΟ. Συντρίμμια στη Χατάι.
Δηλαδή τι;
Χθες “κολλητοί”, σήμερα ανταλλάσσουμε ρουκέτες;
Ναι. Γιατί έτσι δουλεύει η περιοχή.
Εδώ οι “συμμαχίες” είναι σαν το Wi-Fi: πιάνει όπου έχει σήμα.
Και το σήμα αλλάζει κάθε ώρα.
Σήμερα σε χρειάζομαι. Αύριο με ενοχλείς.
Σήμερα σε καλύπτω. Αύριο σε “κλειδώνω” στο ραντάρ.
Και το πιο τρελό;
Δεν αλλάζουν σε χρόνο μέρας.
Αλλάζουν σε χρόνο… dt. Σε χρόνο κλάσματος. Στιγμιαία.
Μια τροχιά, μια λάθος γωνία, μια αναχαίτιση πάνω από λάθος χάρτη — και ξαφνικά οι “κολλητοί” γίνονται “μην τολμήσεις”.
Το συμπέρασμα είναι απλό και τρομακτικό:
Σ’ αυτή τη γειτονιά δεν υπάρχει “μόνιμα μαζί”. Υπάρχει μόνο “όσο συμφέρει”.
Και όταν αρχίζουν να πετάνε πράγματα στον αέρα, οι φιλίες τελειώνουν πριν προλάβεις να πεις… “τι έγινε τώρα;”

