Στην καρδιά της Αθήνας υπάρχει ένας κόσμος που δεν χρειάστηκε ποτέ ούτε ταμπέλες, ούτε διαφήμιση, ούτε δημόσιες σχέσεις για να αποκτήσει ισχύ.
Για την ακρίβεια, η δύναμή του βρίσκεται ακριβώς στο αντίθετο: στο ποιοι γνωρίζουν, ποιοι μπαίνουν και –κυρίως– ποιοι μπορούν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι.
Η Αθηναϊκή Λέσχη αποτελεί εδώ και περισσότερα από 150 χρόνια ένα από τα πλέον κλειστά σημεία συνάντησης της αθηναϊκής ζωής. Ένας θεσμός που πέρασε από διαφορετικές εποχές, κυβερνήσεις, οικονομικές κρίσεις και κοινωνικές ανατροπές, χωρίς να χάσει το χαρακτηριστικό που τον έκανε ξεχωριστό: την επιλεκτικότητα.
Πίσω από τις πόρτες της έχουν συναντηθεί πολιτικοί, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, άνθρωποι των γραμμάτων και προσωπικότητες που σε διαφορετικές περιόδους βρέθηκαν κοντά στα κέντρα αποφάσεων της χώρας.
Δεν είναι τυχαίο ότι δεκάδες πρωθυπουργοί έχουν περάσει από τα μητρώα της. Ούτε ότι η σχέση της με την πολιτική εξουσία προβλέπεται ακόμη και από τους ίδιους τους κανόνες λειτουργίας της.
Για να ξέρετε, όμως, εδώ δεν αρκεί ούτε το χρήμα ούτε ένα δυνατό επώνυμο.
Για έναν συνηθισμένο υποψήφιο, η πόρτα δεν ανοίγει επειδή απλώς το αποφάσισε.
Πρέπει να είναι άνδρας άνω των 30 ετών, να βρεθούν ήδη καταξιωμένα μέλη που θα αναλάβουν να τον προτείνουν και στη συνέχεια να περάσει από μια διαδικασία αξιολόγησης που καταλήγει σε μυστική ψηφοφορία.
Και εκεί βρίσκεται ίσως ο πραγματικός χαρακτήρας της Αθηναϊκής Λέσχης.
Δεν αγοράζεις απλώς μια συνδρομή. Πρέπει πρώτα να γίνεις αποδεκτός από τον κύκλο στον οποίο θέλεις να μπεις.
Οι γυναίκες, από την άλλη, εξακολουθούν να μην αποκτούν την ιδιότητα του μέλους, μπορούν όμως να βρεθούν στους χώρους της ως προσκεκλημένες, για φαγητό ή συγκεκριμένες εκδηλώσεις. Την ίδια ώρα, το κοστούμι και η γραβάτα παραμένουν κομμάτι ενός dress code που μοιάζει να έχει επιβιώσει από μια άλλη Αθήνα.
Και ίσως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο.
Ότι λίγα μέτρα μακριά από την καθημερινή βουή του κέντρου, λειτουργεί ακόμη ένας μικρός κόσμος με τους δικούς του κανόνες.
Στους επάνω ορόφους του κτιρίου της Πανεπιστημίου βρίσκονται σαλόνια, τραπεζαρία, χώροι εκδηλώσεων, μπιλιάρδο, μπριτζ, γυμναστήριο και αίθουσα ξιφασκίας. Υπάρχει ακόμη το περίφημο «Φλυαρητήριο», ενώ ψηλότερα η ταράτσα μετατρέπεται τους θερινούς μήνες σε εστιατόριο, με την Αθήνα να απλώνεται από κάτω.
Η ιστορία, βέβαια, ξεκίνησε πολύ πριν από όλα αυτά.
Το 1875, όταν η πρωτεύουσα δεν θύμιζε σε τίποτα τη σημερινή μητρόπολη, ο Μιχαήλ Μελάς και μια ομάδα επιφανών Αθηναίων αποφάσισαν να δημιουργήσουν έναν χώρο στα πρότυπα των βρετανικών gentlemen’s clubs.
Από τότε άλλαξαν κτίρια, άλλαξαν εποχές, πέρασαν πόλεμοι, βασιλείς, πρωθυπουργοί και ολόκληρες γενιές της ελληνικής αστικής τάξης.
Η Λέσχη έμεινε.
Και μαζί της έμεινε κάτι που σήμερα συναντάται όλο και δυσκολότερα: η λογική ενός κύκλου που δεν ενδιαφέρεται να γίνει μαζικός.
Ίσως γι’ αυτό η Αθηναϊκή Λέσχη εξακολουθεί να προκαλεί τόση περιέργεια.
Όχι για όσα φαίνονται από την Πανεπιστημίου.
Αλλά για όλα εκείνα που συμβαίνουν όταν η πόρτα κλείνει.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
(φώτο από kathimerini.gr)
