Σε μια εποχή που η ταχύτητα και το τσιμέντο έχουν κυριεύσει την καθημερινότητά μας, το greecetravel.com του Matt Barrett μας προσφέρει μια αναπάντεχη «ανάσα» δροσιάς, μεταφέροντάς μας στην Αθήνα της δεκαετίας του ’50 και του ’60. Τότε που η πόλη δεν ήταν μια αχανής μητρόπολη, αλλά μια μεγάλη, ζεστή γειτονιά, λουσμένη στο φως της Αττικής.
Η Αθήνα που Χάθηκε στο Τσιμέντο
Μέσα από το σπάνιο αρχειακό υλικό, βλέπουμε την Πλατεία Ομονοίας στην πιο εμβληματική της μορφή: με τα σιντριβάνια, τους κήπους και τους περιπάτους των Αθηναίων που απολάμβαναν το κέντρο χωρίς τον φόβο που κυριαρχεί σήμερα. Ήταν η εποχή που ο Υμηττός δεν ήταν μια δασωμένη (ή καμένη) πλαγιά πάνω από πολυκατοικίες, αλλά ένας τόπος με μποστάνια και χωράφια, όπου οι άνθρωποι μάζευαν ακόμα χόρτα και ένιωθαν τη γη κάτω από τα πόδια τους.
Η Απλότητα των 2 Δραχμών
Η νοσταλγία δεν αφορά μόνο τις εικόνες, αλλά και τις αισθήσεις. Το σουβλάκι των 2 δραχμών συμβολίζει μια οικονομία της γειτονιάς, όπου η ποιότητα ήταν αυτονόητη και η ακρίβεια άγνωστη λέξη. Ιστορικά στέκια που ξεκίνησαν τότε, μας θυμίζουν ακόμα και σήμερα τη γεύση εκείνης της αθωότητας. Τα κίτρινα τρόλεϊ και οι δρόμοι χωρίς νέφος, όπου τα παιδιά έπαιζαν ακόμα ελεύθερα, συνθέτουν ένα σκηνικό που μοιάζει με παραμύθι για τις νεότερες γενιές.
Μια Κληρονομιά που Πρέπει να Θυμόμαστε
Αυτά τα βίντεο και οι φωτογραφίες δεν είναι απλά «παλιά πράγματα». Είναι η απόδειξη ότι η Αθήνα υπήρξε κάποτε μια πόλη ανθρώπινη, με μέτρο και σεβασμό στον δημόσιο χώρο. Όπως μαρτυρούν και τα αφιερώματα στην Παλιά Αθήνα, η επιστροφή σε αυτές τις εικόνες είναι μια υπενθύμιση του τι χάσαμε στην πορεία προς τον εκσυγχρονισμό, αλλά και μια πηγή έμπνευσης για το πώς θα μπορούσαμε να ξανακάνουμε την πόλη μας πιο βιώσιμη.
