Βγήκε αυτή η ταινία, το “Υπάρχω”, με θέμα τη ζωή του Στέλιου Καζαντζίδη, η οποία σπάει ταμεία. Και ξύπνησαν οι μνήμες, 23 χρόνια μετά.
Παραμένει μακράν ο μεγαλύτερος Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής, ο πρώτος στην ιστορία. Όταν ο Μάνος Χατζιδάκις δήλωνε πως φωνές σαν του Καζαντζίδη βγαίνουν κάθε 150 χρόνια στην Ελλάδα, ήξερε τι έλεγε. Δεν είχε καμία σχέση με τα άλλα προϊόντα της τότε μουσικής βιομηχανίας, που παραμένει χαζοχαρούμενη μέχρι σήμερα. Αυτός ήταν γέννημα θρέμμα της λάσπης και της οικοδομής, γνήσιο αρσενικό. Έλεγε τραγούδια που μιλούσαν για τα βάσανα, τη νύχτα, την μοναξιά, την φτώχεια, τις καθαρές ψυχές, τον έρωτα, τον θάνατο, την ξενιτιά. Μετέφερε τα βιώματα του. Σε αυτά τα τραγούδια πρέπει να λέμε ναι.
Διαλέγω το δικό μου αγαπημένο :
• “Γυρίζω απ’ τη νύχτα, έρχομαι απόψε απ του καημού τη φυλακή η απονιά του κόσμου και η αγάπη σου με στείλανε εκεί εκεί που όποιος πάει τα βάσανα ξεχνάει .
Τόσες μέρες, τόσες νύχτες, απ’ τον κόσμο απουσίασα το τραγούδι και τους φίλους για να γιατρευτώ θυσίασα το ψέμα τ’ αηδίασα .
Γυρίζω απ’ τη νύχτα, από τον κόσμο έλειψα πολύ καιρό με ξέχασαν οι φίλοι και συ δε μου φερες τσιγάρο και νερό γυρίζω και γελάω κι όλους τους συγχωρνάω.
Τόσες μέρες, τόσα χρόνια, απ’ τον κόσμο απουσίασα το τραγούδι και τους φίλους για να γιατρευτώ θυσίασα το ψέμα τ’ αηδίασα…”.
Αξίζει να θυμίσω ότι αυτό ακριβώς το τραγούδι, χόρεψε ο Γιάννης Σκαφτούρος, ο “θείος Τζο”, στο τελευταίο ζεϊμπέκικο της ζωής του.
Tsipas Blog αποκλειστικότητα ήταν και είχε παίξει σε όλα τα κανάλια…Είχε παίξει παντού.
