Μεγάλη η αποψινή βραδιά για τον Κωνσταντίνο Αργυρό και το δικαιολόγησα, ξετύλιξα όλο το κουβάρι (Διαβάστε ΕΔΩ).
Μεγάλη είναι όμως και για τον Γιάννη Μωράκη. Δεν έχει υπάρξει άλλος χειμώνας τόσο καυτός, με τόσα πολλά μέτωπα. Με τόσες πολλές απαιτήσεις. Hotel Ermou. Cabartet. Πλέον και το Κέντρο Αθηνών.
Και σήμερα θα σας κάνω μια αποκάλυψη. “Πάμε για την πιο μεγάλη τρέλα” είπε στους συνεργάτες του, νωρίς το καλοκαίρι, όταν πήρε την πολυσυζητημένη απόφαση. Κι όμως, τότε, δεν είχε καν ανοίξει τις συζητήσεις με τον Αργυρό. Έδωσε τα χέρια πολύ αργότερα, όταν είχε πατήσει το πόδι του ο φθινόπωρος!
Υπόθεση : Αν τελικά δεν τον έκλεινε ; Πρόβλημα! Έτσι είναι τα μεγάλα κόλπα, έχουν ρίσκο, άλλοτε σου βγαίνουν, άλλοτε όχι!
Και τώρα που ξεκινάει το παιχνίδι, είναι σίγουρος πως θα …γράψουν Ιστορία. Η συνταγή του ενθουσιασμού; Δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι η φιλοσοφία που εφαρμόζει. “Χαμηλά η μπάλα. Είμαστε κοντά στα κόσμο, ανατυπώσουμε προσωπικές, αληθινές σχέσεις με αυτούς που μας αγαπάνε και μας στηρίζουν”
Αυτήν την φιλοσοφία! Αυτό θα σου πει.
