Είναι συνηθισμένο στο δυτικό κόσμο. Κάθε τι που σκάει, που ανεβαίνει κατηγορία. Απο το ισόγειο στο ρετιρέ. Να μπαίνει στο ραντάρ των μεγάλων ομάδων σε πρώτη φάση. Και ανοίγουν οι κουβέντες, και ξανά κουβέντες, με πλάνα και υποσχέσεις, να απλώνονται στο τραπέζι. Ίσως για μήνες αυτό το σκηνικό. Αλλά στο τέλος, δικός τους να γίνεται. Λογική είναι αυτή η εξέλιξη και αποτυπώνει πως το όνειρο δεν πρέπει να παραμείνει στάσιμο, αλλά να κινείται προς τα πάνω. Σωστά.
Ένα παράδειγμα τέτοιο, τραγουδιστικής κατηγορίας, είναι ο Νίκος Απέργης, είπε το Τσίπας Μπλοκ. Σωστά το είπαμε. Διότι πράγματι το θαύμα του Cabaret, άνοιξε σε πολλούς νυχτερινούς μηχανισμούς την όρεξη. Αλλά τους απέρριπτε, να ξέρετε σαν τύπος είναι συναισθηματικός. Μέχρι που ήρθε η κρούση από τον Χρήστο Βαρδάλο. Η φιλοσοφία του πλησίασε απόλυτα με το δικό του μυαλό. Και έγινε το deal που “τρελαίνει”. Δεν ελέγχεις τις κραυγές σου.
Λοιπόν, το λέμε έτσι. Σύμφωνα με πληροφορίες του Τσίπας Μπλοκ, που δεν αποδέχονται καμία, μα καμία αμφισβήτηση, μετά την ολοκλήρωση των πολύ επιτυχημένων εμφανίσεων στο Cabaret, έφτασε τα δύο χρόνια εκεί. Άνοιξη προς καλοκαίρι, ανοίγει το πιο σημαντικό κεφάλαιο στην μέχρι τώρα καριέρα του. Ανοίγει το κεφαλαίο του Posidonio.
Για να είναι στο πλάι ενός άλλου θαύματος. Του Θοδωρή Φέρρη. Αυτός ευθύνεται για την ολοκληρωτική ανανέωση, σε αυτό το νυχτερινό ναό. Αυτός. Μόνον αυτός. Είμαστε απόλυτοι. Οι κουβέντες πρέπει να είναι συγκεκριμένες. Η θέση τους είναι αυτή. Να μην αιωρούνται λίγο από εδώ, λίγο από εκεί. Έτσι λέω εγώ.
