Θα πουν. Και ίσως να έχουν δίκιο. Είναι ακόμη πολύ νωρίς. Το πράμα θέλει και άλλο καιρό, για να δείξει. Κάτσε να ανοίξουν και οι άλλοι. Και αυτό δεν θα αργήσει, κοντεύει να φτάσει.
Εγώ που είμαι ο γκουρού παρατηρητής του δρόμου. Όχι ο συστηματικός τζογαδόρος, όχι πονεμένος οπαδός. Ούτε παπατζής και καιροσκόπος, που τους κάνω τα γλυκά μάτια, τους γλυκοκοιτάζω, και ότι μου δώσουν. Καμία σχέση, κανένα ρόλο δεν έχω. Είμαι εκτός. Αδιάφορο μου είναι, όπως και να κάτσει. Λοιπόν, θα πως για αυτά που είδα. Για την ενέργεια, που πήρα προσωπικά, και αυτή που μου μετέφεραν οι άλλοι. Σε αυτές τις βδομάδες, δύο είναι. Του ανοίγματος και η αμέσως η προηγούμενη. Τα Αστέρια Live, που πράγματι έπαιξαν χωρίς αντίπαλο, σάρωσαν. Με τους δύο μεγάλους πρωταγωνιστές, Αντύπα και Αγγελική Ηλιάδη (φώτο). Κύριο χαρακτηριστικό τους, η φρεσκάδα και η ζωντάνια, που είχαν. Έκαναν εκπληκτικό παιχνίδι, κοντά στις μεγάλες προσδοκίες που υπήρχαν. Και αν δεν υπήρχε αυτός ο “τρελός” ο ΛΟΥ, σιγά που θα υπήρχαν, σιγά που θα τους βλέπαμε. Θα συνεχίζατε μόνο από το Youtube ή παίρνοντας το αμάξι και με προορισμό την Αθήνα.
Τι και αποκλείεται να εμφανιστεί το… φαινόμενο της μετάλλαξης, στη συνέχεια στα Αστέρια ; Να κυκλοφορήσει η ομάδα πλέον μ’ άλλο πρόσωπο ή με την στολή την παλιομοδίτικη και σαν αργοκίνητη μαούνα ; Να ξεχάσει τις πυραυλικές ταχύτητες;
Απάντηση-πρόβλεψη : Αυτή η ιστορία δεν γίνεται να γυρίσει τούμα, να βγει από τις ράγες, να γίνει η έκπληξη μεγατόνων. Να φτάσει πριν το αναμενόμενο στο τέλος το έργο. Σίγουρα, ποτέ μη λες ποτέ, όλα γίνονται, όλα αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη, ένα ”θερμό επεισόδιο” και γκρεμίζεται ο πύργος. Από τη μια αυτό, από την άλλη πλευρά, είναι αυτή η παρουσία του Λου, που είναι η εγγύηση, η σιγουριά, πως ότι και να γίνει. Οπωσδήποτε, το ταξίδι θα φτάσει στο προορισμό του, όπως έχει προγραμματιστεί.
Διαβαστε ακομα: Μας έχει τρελάνει …όλους
