Είμαστε το πιο δύσκολο κοινό. Γατζωμένοι στις καρέκλες μας. Με δυσκολία να χειροκροτήσουμε. Είναι η πραγματικότητα. Και το λέει φόρα παρτίδα, το Τσίπας Μπλοκ, που έχει επαφή με όλα σχεδόν τα κοινά της χώρας. Εδώ με δισταγμό, με αμφιβολία, φερόμαστε μέχρι και στα μεγάλα τραγουδιστικά ονόματα, στις λεγόμενες φίρμες. Λέω για το κοινό της Πάτρας. Το συγκεκριμένο κοινό, διότι ζει με τις αναμνήσεις του ένδοξου παρελθόντος, διότι έχει μεγάλες απαιτήσεις ; Πιθανό.
Υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, μπορείς να κάνεις λόγο για θαύμα, για θαύματα. Με αυτά που κάνει και το καλοκαίρι ετούτο. Φυσικά μόνο στο Χάραμα. Ο Αχιλλέας Αγγελόπουλος. Ο άνθρωπος, δεν ξέρω πως το κάνει, αλλά με το που βγαίνει στη σκηνή, η επίδραση που έχει με τον κόσμο του… Δεν έχει, προηγούμενο, καμία σχέση με το τι είπαμε πάνω. Τον κόσμο τον βλέπεις, φωνάζει δυνατά. «Τα σπασμένα μας κομμάτια της καρδιάς. Τα ξανακολλάω. Κοίταξέ με πως μπορώ. Απ’ το ελάχιστο που άφησες για μας. Πάλι σ’ αγαπάω. Και μαζί σου ζω πόσο σ’ αγαπάω». …
Διαβάστε επίσης : Σαν παραμύθι της φαίνεται…
