Στο Γαλαξίδι, σήμερα, το πρωί, στις 11. Έγινε η πολυσυζητημένη κηδεία και τι είδαμε. Λέω ”είδαμε”, γιατί είμαι σίγουρος πως θα συμφωνήσετε στα βασικά. Ο Γιάννης Σκαφτούρος, δεν είναι πια εν ζωή, πήρε το μεγάλο δρόμο, κανείς δεν το περίμενε, και όλοι τον αντιμετώπισαν όπως του άρμοζε. Όπως άρμοζε στην ιστορία του.
Δηλαδή πώς τον αντιμετώπισαν ; Ως τον μεγάλο παίκτη που έχασαν. Και το σωστό ήταν αυτό. Γιατί ήταν πρωταθλητής. Είχε πάρει ένα, δύο, τρία, απανωτά τα πρωταθλήματα. Δεν είχει παίξει με μπλα, μπλα.. Διαφέρει όσο η μέρα από τη νύχτα, το παιχνίδι με μπλα και το παιχνίδι με πρωταθλήματα. Ο Σκαφτούρος μιλούσε με τα πρωταθλήματα. Μάλλον, δεν χρειάζονταν να μιλήσει καθόλου. Άφηνε τα πρωταθλήματα που είχε κερδίσει. Κι αυτοί που παραβρέθηκαν στο τελευταίο αντίο, είχαν την απόλυτη, την επαρκή, την ορθή γνώση. Την γνώση πίσω από τη γνώση. Αλλά κι αυτοί, που δεν παραβρέθηκαν, πήραν αποστάσεις, για ευνόητους λόγους, ξέρουν επίσης καλά.
Να, που έφθασα κιόλας στο ψητό…Ναι, κύριε, έφθασα στο ψητό. Τυχερός στάθηκες. Κι αν μόνο το Tsipas Blog ψηφίζεις, κέρδισες. Νικητής είσαι. Γιατί παίζει να ήμασταν το μοναδικό ελληνικό ΜΜΕ, που ταξίδεψε μέχρι το Γαλαξίδι, για την κηδεία του Γιάννη Σκαφτούρου, που δολοφονήθηκε στο εξοχικό του, τη Δευτέρα του Πάσχα.
Κλείνω με αυτό. Είναι σίγουρο ότι στη ζωή. Πιο συγκεκριμένα, στα μεγαλεία αυτής εδώ της επίγειας ζωή, τους έχεις όλους δίπλα σου. Στο τέλος της επίγειας ζωής, όμως, θα σε κλάψει, θα τσιρίξει, μόνο η γυναίκα που σε γέννησε και σφυρηλατήθηκε στα δύσκολα και στις κακουχίες, για να σε μεγαλώσει.
«Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό, δεν μπορώ το πιστέψω», επαναλάμβανε η χαροκαμένη μάνα, η μητέρα του Σκαφτούρου. Η τραγική φιγούρα της ιστορίας, η οποία αδυνατούσε να πιστέψει ότι το παιδί της δεν είναι πια στη ζωή.
Το αποκλειστικό πλάνο, είναι το Τσίπας Μπλοκ πάλι. Δείτε το ΕΔΩ
