Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή. Οι αστυνομικοί έκαναν τη δουλειά τους. Μια γυναίκα αρνήθηκε να σταματήσει σε έλεγχο, ακολούθησε επικίνδυνη καταδίωξη στους δρόμους της Αθήνας και έπρεπε να ακινητοποιηθεί. Μέχρι εδώ, καμία αντίρρηση.
Αλλά μήπως κάπου χάθηκε το μέτρο;
Οι εικόνες από τη λεωφόρο Συγγρού προκαλούν προβληματισμό. Περίπου οκτώ αστυνομικοί γύρω από ένα αυτοκίνητο, χτυπήματα στα τζάμια, φωνές, εντολές να βγει έξω η οδηγός και τελικά χειροπέδες. Μια επιχείρηση που, βλέποντάς την, θα νόμιζε κανείς ότι μέσα βρισκόταν κάποιος επικίνδυνος κακοποιός ή βαρόνος ναρκωτικών.
Και το πιο ενδιαφέρον; Η γυναίκα, μετά τη σύλληψή της, οδηγήθηκε με εισαγγελική εντολή σε ψυχιατρική κλινική.
Εδώ, λοιπόν, γεννιέται ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα.
Έχει αναλογιστεί κανείς την ψυχολογική πίεση που μπορεί να προκαλέσει σε έναν άνθρωπο μια τέτοια επέμβαση; Τι συμβαίνει όταν ξαφνικά βλέπει τόσους αστυνομικούς να χτυπούν τα τζάμια, να φωνάζουν και να τον απομακρύνουν με χειροπέδες; Και αν αυτή η εμπειρία επιβαρύνει την ψυχική του κατάσταση, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;
Δεν γνωρίζουμε ποια ήταν η κατάσταση της γυναίκας πριν από το περιστατικό, ούτε μπορούμε να αποδώσουμε τη μεταφορά της στην ψυχιατρική στην αστυνομική επέμβαση. Αυτό, όμως, δεν ακυρώνει τα ερωτήματα.
Ο επικεφαλής της ΔΙΑΣ, Αντώνης Βλάχος, υπερασπίστηκε τους αστυνομικούς, επισημαίνοντας παράλληλα ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένο πρωτόκολλο για την ακινητοποίηση οχήματος που αρνείται να σταματήσει.
Κανείς δεν ζητά από την Αστυνομία να μην επεμβαίνει. Ζητά, όμως, να επεμβαίνει με το απολύτως αναγκαίο μέτρο.
Γιατί άλλο πράγμα η αποφασιστικότητα και άλλο η υπερβολή. Και το πού τελειώνει η μία και αρχίζει η άλλη είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα που αξίζει να ανοίξει.
