Η κυβέρνηση έχει σηκώσει ψηλά τη σημαία της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής. Έλεγχοι, δικογραφίες, συλλήψεις και μια αγορά που βρίσκεται πλέον στο μικροσκόπιο των ελεγκτικών μηχανισμών.
Και τώρα έρχεται να προστεθεί ένα ακόμη μέτρο, που αναμένεται να προκαλέσει μεγάλη συζήτηση.
Η ΑΑΔΕ ετοιμάζεται να ενεργοποιήσει το χρηματικό μπόνους για τις επώνυμες καταγγελίες μέσω της εφαρμογής Appodixi. Η προβλεπόμενη αμοιβή θα είναι δεκαπλάσια της αξίας της απόδειξης, με κατώτατο ποσό τα 100 ευρώ και ανώτατο τα 3.000 ευρώ, εφόσον διαπιστωθεί η προβλεπόμενη φορολογική παράβαση.
Με απλά λόγια, ο πελάτης θα μπορεί να καταγγείλει μια επιχείρηση για συγκεκριμένη παρατυπία στην απόδειξη και, εφόσον αυτή επιβεβαιωθεί, να πληρωθεί.
Και κάπου εδώ γεννιέται ένα ερώτημα που δεν μπορούμε να προσπεράσουμε.
Μήπως τελικά το κράτος, στην προσπάθειά του να πατάξει τη φοροδιαφυγή, επιχειρεί να μετατρέψει τον πελάτη σε έναν καλοπληρωμένο «ρουφιάνο»;
Γιατί άλλο πράγμα να καταγγέλλεις μια παρανομία επειδή θεωρείς ότι κάνεις το σωστό και άλλο να σου προσφέρεται χρηματικό αντάλλαγμα για να το κάνεις.
Προφανώς, κανείς δεν υποστηρίζει ότι πρέπει να υπάρχει ανοχή στη φοροδιαφυγή. Ούτε ότι όποιος καταγγέλλει μια πραγματική παρανομία είναι «ρουφιάνος». Οι συνεπείς επιχειρηματίες, άλλωστε, είναι οι πρώτοι που ζητούν να σταματήσει ο αθέμιτος ανταγωνισμός από εκείνους που παρανομούν.
Το ζήτημα είναι η φιλοσοφία πίσω από αυτή την επιλογή.
Σε μια αγορά που ήδη ασφυκτιά, το κράτος επιλέγει να προσθέσει και οικονομικό κίνητρο στην καταγγελία.
Και μιλάμε για μια περίοδο κατά την οποία η εστίαση και η νυχτερινή διασκέδαση δοκιμάζονται σκληρά. Τα ενοίκια έχουν ξεφύγει, τα λειτουργικά έξοδα ανεβαίνουν, οι υποχρεώσεις τρέχουν και η κατανάλωση πιέζεται από την ακρίβεια.
Την ίδια ώρα, ακούμε συνεχώς για νέους ελέγχους και αυστηρότερες κυρώσεις. Πολύ λιγότερο, όμως, ακούμε για ουσιαστικά μέτρα που θα επιτρέψουν στις νόμιμες επιχειρήσεις να παραμείνουν όρθιες.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση.
Το κράτος βρίσκει τρόπο να επιβραβεύσει οικονομικά εκείνον που θα καταγγείλει μια επιχείρηση. Έχει βρει, όμως, τον τρόπο να στηρίξει εκείνον που πληρώνει κανονικά φόρους, εισφορές, εργαζομένους και προμηθευτές;
Γιατί η αγορά δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο με τον φόβο του ελέγχου. Χρειάζεται κανόνες, αλλά χρειάζεται και συνθήκες που θα επιτρέπουν στον επιχειρηματία να τους τηρεί χωρίς να παλεύει καθημερινά για την επιβίωσή του.
Και κάτι τελευταίο.
Η φοροδιαφυγή πρέπει να χτυπηθεί. Χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς προστατευόμενους και χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Αλλά μήπως, αντί να χτίζουμε μια κοινωνία εμπιστοσύνης, καταλήγουμε να χτίζουμε μια κοινωνία όπου ο ένας θα παρακολουθεί τον άλλον, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του και το οικονομικό όφελος;
Γιατί άλλο ο ενεργός πολίτης που συμβάλλει στην εφαρμογή του νόμου και άλλο να δημιουργείται η εντύπωση ότι η καταγγελία μπορεί να γίνει μια επικερδής συνήθεια.
Και τελικά, τι θέλουμε; Μια αγορά στην οποία θα συμφέρει να είσαι νόμιμος ή μια κοινωνία στην οποία θα πληρώνεται ο ένας για να καταγγέλλει τον άλλον;
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
