Κάθε ιστορία έχει περισσότερες από μία πλευρές. Και όποιος βλέπει μόνο τη μία, κινδυνεύει να χάσει τη συνολική εικόνα.
Η πολύκροτη υπόθεση της φερόμενης φοροδιαφυγής στη Θεσσαλονίκη, με εκτιμώμενες οφειλές που ξεπερνούν τα 206 εκατομμύρια ευρώ, δεν αφορά απλώς δύο ή τρεις επιχειρηματίες. Στο επίκεντρο της έρευνας βρίσκονται γνωστά ονόματα και επιχειρήσεις, ενώ η αναστάτωση έχει απλωθεί σε ολόκληρη τη νυχτερινή αγορά της πόλης.
Η πρώτη διάσταση είναι η πιο σκληρή: «Κλέφτες! Δεν πλήρωναν αυτά που όφειλαν στο Δημόσιο». Αυτή είναι η άποψη όσων θεωρούν ότι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τη φοροδιαφυγή. Εφόσον, βέβαια, αποδειχθούν οι κατηγορίες που αποδίδονται στους εμπλεκομένους.
Η δεύτερη διάσταση έρχεται από την ίδια την αγορά. Από εκείνους που γνωρίζουν τι σημαίνει να κρατάς σήμερα ένα νυχτερινό μαγαζί ανοιχτό. Η ακρίβεια έχει εκτοξεύσει τα λειτουργικά έξοδα, οι τζίροι έχουν περιοριστεί και σε πολλές περιπτώσεις το Σάββατο είναι η μοναδική ημέρα που αφήνει ουσιαστικό ταμείο.
Πώς πληρώνεις με ένα Σάββατο επτά ημέρες υποχρεώσεων; Εργαζόμενους, καλλιτέχνες, ενοίκια, προμηθευτές, φόρους και ασφαλιστικές εισφορές;
Υπάρχουν επιχειρηματίες που υποστηρίζουν ότι, όσο κι αν θέλουν να είναι συνεπείς, οι αριθμοί πλέον δεν βγαίνουν. Αυτό δεν αποτελεί άλλοθι για παρανομίες. Είναι όμως μια πραγματικότητα της αγοράς που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Και υπάρχει η τρίτη διάσταση. Εκείνη που ίσως ενοχλεί περισσότερο.
Ο επιχειρηματίας που πληρώνει κανονικά. Που μπορεί να δίνει 300.000 ευρώ τον χρόνο σε φόρους και εισφορές. Δηλαδή τρία εκατομμύρια ευρώ σε μία δεκαετία.
Και αναρωτιέται: «Εγώ τι είμαι, μαλάκας; Που πληρώνω τα πάντα, ενώ κάποιοι άλλοι, εφόσον αποδειχθεί, δεν πληρώνουν;»
Γιατί εδώ μπαίνει και το ζήτημα του αθέμιτου ανταγωνισμού. Όταν ο ένας καλύπτει όλες τις υποχρεώσεις του και ο άλλος ενδεχομένως τις αποφεύγει, δεν παίζουν με τους ίδιους κανόνες. Ο δεύτερος αποκτά πλεονέκτημα εις βάρος εκείνου που λειτουργεί νόμιμα.
Αυτές είναι οι τρεις διαστάσεις. Και οι τρεις πρέπει να ακούγονται.
Δεν είναι όλοι κλέφτες επειδή κατηγορούνται. Δεν είναι όλοι αθώοι επειδή η αγορά περνάει κρίση. Και σίγουρα δεν μπορεί να θεωρείται κορόιδο εκείνος που πληρώνει κανονικά.
Η Δικαιοσύνη θα κρίνει τις ευθύνες και τις κατηγορίες. Η οικονομική πραγματικότητα, όμως, απαιτεί τη δική της συζήτηση.
Γιατί άλλο να μην μπορείς να πληρώσεις και άλλο να επιλέγεις να μην πληρώσεις. Και άλλο, τελικά, να πληρώνεις εσύ και για εκείνον που δεν πληρώνει.
