Πρώτα χάθηκαν τα μικρά μαγαζιά της γειτονιάς. Μετά ήρθαν οι μεγάλες αλυσίδες, τα καταστήματα που πουλάνε τα πάντα, από καφέ και τσιγάρα μέχρι σνακ και αναψυκτικά. Και τώρα έρχεται η σειρά των περιπτέρων. Εκείνων των μικρών επιχειρήσεων που για δεκαετίες ήταν ανοιχτές από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ και αποτελούσαν κομμάτι της καθημερινότητας κάθε γειτονιάς.
Στη Θεσσαλονίκη, από τις σχεδόν 600 θέσεις περιπτέρων που υπήρχαν το 2011, σήμερα λειτουργούν λιγότερα από 100. Μείωση που αγγίζει το 85% μέσα σε μόλις 15 χρόνια!
Σύμφωνα με το Voria.gr, ο αντιπρόεδρος του Σωματείου Ενοικιαστών Περιπτέρων Νομού Θεσσαλονίκης, Λάζαρος Πίτκας, προειδοποιεί ότι, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, μέσα στην επόμενη δεκαετία τα περίπτερα ενδέχεται να εξαφανιστούν εντελώς από τον δήμο.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση της εποχής μας.
Από τη μία, μιλάμε συνεχώς για ανάπτυξη, επενδύσεις, νέες επιχειρήσεις και μια αγορά που εκσυγχρονίζεται. Από την άλλη, βλέπουμε τον μικρό επαγγελματία να χάνει καθημερινά έδαφος. Όχι επειδή απαραίτητα δεν δουλεύει, αλλά επειδή οι συνθήκες γύρω του έχουν αλλάξει δραματικά.
Ένα πακέτο τσιγάρα των τεσσάρων ευρώ μπορεί να αφήνει στον περιπτερούχο μόλις 12 λεπτά μετά την τραπεζική προμήθεια, σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο εκπρόσωπος του κλάδου. Και από αυτά τα ελάχιστα χρήματα πρέπει να πληρωθούν ρεύμα, ενοίκιο, τέλη και όλες οι υπόλοιπες υποχρεώσεις.
Την ίδια στιγμή, οι μεγάλες αλυσίδες convenience stores επεκτείνονται, οι εφημερίδες δεν πουλάνε όπως παλιά και οι περιορισμοί στη χρήση των πεζοδρομίων δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τη λειτουργία των περιπτέρων.
Βεβαίως, οι πεζοί πρέπει να έχουν χώρο και οι κανόνες να τηρούνται. Αλλά άλλο να βάζεις τάξη και άλλο να αφήνεις έναν ολόκληρο επαγγελματικό κλάδο να σβήνει χωρίς ουσιαστική προοπτική.
Και το ερώτημα είναι απλό: Θέλουμε μια αγορά με χώρο και για τον μικρό επαγγελματία ή μια αγορά όπου στο τέλος θα επιβιώνουν μόνο οι μεγάλοι;
Στις 12 Νοεμβρίου έχει προγραμματιστεί ειδική σύσκεψη στον δήμο Θεσσαλονίκης για το μέλλον των περιπτέρων. Εκεί θα φανεί αν υπάρχει πραγματική διάθεση να ανακοπεί αυτή η πορεία.
Γιατί το περίπτερο δεν ήταν ποτέ απλώς ένα κουβούκλιο που πουλούσε τσιγάρα και εφημερίδες. Ήταν το μεροκάματο μιας οικογένειας, η εξυπηρέτηση της γειτονιάς, ένα μικρό κομμάτι της ελληνικής καθημερινότητας.
Και αν κάποτε σβήσουν οριστικά τα φώτα του, δεν θα έχουμε χάσει απλώς ένα ακόμη μαγαζί. Θα έχουμε χάσει ένα κομμάτι της Ελλάδας που μεγαλώσαμε.
