Τρεις πιτσιρικάδες, τρία χαμόγελα, μια φωτογραφία από τα παλιά. Αλλά και μια ολόκληρη ιστορία της ελληνικής νύχτας, που αξίζει να τη θυμηθούν κυρίως εκείνοι που σήμερα πιστεύουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν όλα μόνοι τους.
Τέρμα αριστερά ο Κυριάκος Παπαδόπουλος. Τέρμα δεξιά ο Ηλίας Φιλίππου. Το αχτύπητο, αχώριστο δίδυμο συνθέτη και στιχουργού. Δύο άνθρωποι που έχουν βάλει την υπογραφή τους σε τεράστιες επιτυχίες και στους οποίους η ελληνική νύχτα χρωστάει πάρα πολλά. Πάρα πολλά, όμως!
Και ανάμεσά τους, ο αγαπημένος, διαχρονικός Νίκος Κουρκούλης. Ένας τραγουδιστής που έχει γράψει τη δική του ιστορία και σήμερα, Παρασκευή 6 Νοεμβρίου, κάνει πρεμιέρα στο Mona Lisa της Θεσσαλονίκης.
Τρεις άνθρωποι που δεν συνδέθηκαν απλώς επαγγελματικά. Έγιναν ομάδα. Έχτισαν σχέσεις, δημιούργησαν επιτυχίες, έζησαν μεγάλες στιγμές. Και το σημαντικότερο; Η σχέση τους άντεξε στον χρόνο. Παραμένουν οικογένεια μέχρι σήμερα.
Κοιτάξτε, όμως, λίγο καλύτερα αυτή τη φωτογραφία. Γιατί δεν είναι απλώς μια ωραία ανάμνηση. Είναι ένα τεράστιο μάθημα για τη σημερινή νύχτα.
Γυρίστε τον διακόπτη πίσω!
Θυμηθείτε πώς χτίζονταν κάποτε οι μεγάλες καριέρες. Με ομάδες. Με συνεργασίες. Με συνθέτες, στιχουργούς, τραγουδιστές και επιχειρηματίες που έβαζαν όλοι πλάτη για έναν κοινό στόχο. Που ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον. Που η επιτυχία του ενός ήταν επιτυχία όλων.
Έτσι γεννήθηκαν τραγούδια που ακούγονται ακόμη. Έτσι δημιουργήθηκαν ονόματα που άντεξαν δεκαετίες. Έτσι ο κόσμος αγάπησε καλλιτέχνες και τους κράτησε στη ζωή του.
Και τι βλέπουμε σε μεγάλο βαθμό σήμερα;
Εγωισμούς. Αλαζονεία. Τον καθένα να θεωρεί τον εαυτό του μεγαλύτερο από τον άλλον. Να μη θέλει να μοιραστεί τη σκηνή, να μη θέλει να συνεργαστεί, να πιστεύει ότι μόνο το δικό του όνομα αρκεί για να γεμίσει ένα μαγαζί.
Και μετά αναρωτιούνται γιατί η νύχτα δυσκολεύεται, γιατί ο κόσμος κουράστηκε, γιατί δεν γεννιούνται εύκολα νέες μεγάλες φίρμες!
Μα πώς να γεννηθούν, όταν λείπει η νοοτροπία που δημιούργησε τις προηγούμενες;
Η φωτογραφία του Παπαδόπουλου, του Κουρκούλη και του Φιλίππου έρχεται να θυμίσει κάτι που πολλοί έχουν ξεχάσει.
Κανείς δεν έγινε πραγματικά μεγάλος επειδή πίστευε ότι δεν είχε ανάγκη κανέναν. Οι μεγάλοι έγιναν μεγάλοι γιατί βρέθηκαν με τους κατάλληλους ανθρώπους, συνεργάστηκαν, εμπιστεύτηκαν ο ένας τον άλλον και δημιούργησαν πράγματα που ξεπέρασαν τους ίδιους.
Και το πιο ωραίο; Αυτοί οι τρεις, που έχουν κάθε λόγο να καμαρώνουν για όσα πέτυχαν, εξακολουθούν να συνδέονται με δεσμούς που δεν τους διέλυσε ούτε ο χρόνος ούτε η επιτυχία.
Αυτό είναι το πραγματικό μεγαλείο.
Η σημερινή νύχτα δεν έχει ανάγκη από περισσότερους εγωισμούς και δήθεν σταρ. Έχει ανάγκη από περισσότερες ομάδες σαν κι αυτή.
Γιατί οι εγωισμοί μπορεί να γεμίζουν τα καμαρίνια. Οι συνεργασίες, όμως, γράφουν ιστορία.
