Έχουμε δει πολλά σε αυτή τη χώρα. Ανθρώπους να κατηγορούνται ότι έφαγαν εκατομμύρια από το κράτος, ότι φοροδιέφυγαν, ότι έστησαν ολόκληρους μηχανισμούς για να βγάλουν χρήματα.
Και εκεί, καλώς ή κακώς, μπορεί να γίνει μια άλλη κουβέντα. Να βρεθεί κάποιος και να σου πει ότι το κράτος δεν είναι κανένα αθώο περιστέρι. Ότι σε πνίγει στους φόρους, ότι σου παίρνει περισσότερα απ’ όσα αντέχεις, ότι πολλές φορές το ίδιο δεν είναι εντάξει απέναντί σου. Δεν δικαιολογείται έτσι η παρανομία, αλλά υπάρχει χώρος για μια διαφορετική ανάγνωση.
Εδώ, όμως, τι να συζητήσουμε; Ποια δικαιολογία να βρούμε;
Να βάζεις μπροστά άρρωστα παιδιά; Να χρησιμοποιείς την αγωνία μιας μάνας και ενός πατέρα; Να συγκινείς τον κόσμο, να μαζεύεις χρήματα στο όνομα της φιλανθρωπίας και αυτά, αντί να φτάνουν εκεί που πρέπει, να καταλήγουν σε στοιχήματα, προσωπικά έξοδα, μπουζούκια και σουίτες, όπως προκύπτει από τις καταγγελίες και τα στοιχεία που ερευνούν οι αρχές;
Αν αποδειχθούν όλα αυτά, δεν μιλάμε απλώς για οικονομικό έγκλημα. Μιλάμε για την απόλυτη ηθική κατάπτωση.
Και κάπως έτσι φτάνουμε στην υπόθεση της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά» και του ιδρυτή της, Κωνσταντίνου Φιρινίδη, ο οποίος την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου κρίθηκε προφυλακιστέος μετά την απολογία του στον 1ο Τακτικό Ανακριτή Θεσσαλονίκης.
Ο 37χρονος, που κατηγορείται για υπεξαίρεση 2,9 εκατομμυρίων ευρώ από φιλανθρωπικούς εράνους για άρρωστα παιδιά, εμφανίστηκε μετανιωμένος και συντετριμμένος. Ζήτησε συγγνώμη και απέδωσε τη συμπεριφορά του στην εξάρτησή του από τον τζόγο.
«Χρειαζόμουν λεφτά για να παίζω», φέρεται να υποστήριξε, αναφέροντας ότι από 400.000 έως 600.000 ευρώ δεν αποδόθηκαν στις οικογένειες. Παραδέχθηκε επίσης ότι είχε μεγαλομανία, ότι ήθελε να φαίνεται κοινωνικά ανώτερος και ότι μπορούσε να πραγματοποιεί ακόμη και 30 διαφορετικά πονταρίσματα καθημερινά.
Αρνήθηκε, πάντως, ότι έκανε πολυτελή ζωή, ενώ υποστήριξε πως οι γονείς απευθύνονταν μόνοι τους στη ΜΚΟ και ότι δεν αναζητούσαν εκείνοι οικογένειες για να συγκεντρώνουν δωρεές.
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο Φιρινίδης είχε τοποθετήσει περίπου 2,6 εκατομμύρια ευρώ σε διαδικτυακές στοιχηματικές εταιρείες, με εισπράξεις άνω των δύο εκατομμυρίων. Πρόκειται για συνολικές στοιχηματικές συναλλαγές και όχι για το καθαρό ποσό που φέρεται να χάθηκε.
Μία ημέρα νωρίτερα είχε προφυλακιστεί και η σύντροφός του, Βασιλική Μανησιώτη, η οποία κατά την απολογία της απέδωσε στον 37χρονο την ευθύνη για τα χρήματα που δεν έφτασαν στις οικογένειες. Η ίδια αμφισβήτησε το ύψος της φερόμενης υπεξαίρεσης, ενώ αναγνώρισε την αγορά τσάντας Louis Vuitton και δύο διαμονές σε σουίτες ξενοδοχείων.
Την ίδια ώρα, η Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος έχει προχωρήσει σε δεσμεύσεις περιουσιακών στοιχείων, ενώ η έρευνα επεκτείνεται σε τραπεζικούς λογαριασμούς, στοιχηματικές συναλλαγές και περίπου 300.000 ευρώ που εντοπίστηκαν στο Λουξεμβούργο.
Και υπάρχει και το πιο ανατριχιαστικό κομμάτι. Οι καταγγελίες για προσεγγίσεις οικογενειών μέσα σε νοσοκομεία, για εράνους που γίνονταν στο όνομα άρρωστων παιδιών και για γονείς που υποστηρίζουν ότι έλαβαν ένα μικρό μόνο μέρος των χρημάτων που συγκεντρώθηκαν.
Μάλιστα, πατέρας ασθενούς έχει καταγγείλει ότι, ενώ για το παιδί του είχαν συγκεντρωθεί περισσότερα από 250.000 ευρώ, ο ίδιος έλαβε μόλις 25.000 ευρώ.
Όλα αυτά αποτελούν αντικείμενο της δικαστικής έρευνας και οι κατηγορούμενοι διατηρούν το τεκμήριο της αθωότητας.
Αλλά εδώ βρίσκεται και η ουσία της υπόθεσης.
Ο κόσμος δεν έδινε χρήματα για να παίζει κανένας στοίχημα. Ούτε για να κάνει τον σπουδαίο. Ούτε για να κυκλοφορεί στα μπουζούκια, να μένει σε σουίτες και να χτίζει μια εικόνα κοινωνικής ανωτερότητας.
Έδινε χρήματα για παιδιά που πάλευαν με σοβαρές ασθένειες. Για γονείς που είχαν φτάσει στα όριά τους. Για οικογένειες που αναζητούσαν μια ελπίδα.
Και αυτή είναι η τεράστια διαφορά.
Ο Φιρινίδης ζήτησε συγγνώμη. Η Δικαιοσύνη θα κρίνει τις ποινικές ευθύνες και το πραγματικό μέγεθος της υπόθεσης.
Όμως, αν επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες, καμία εξάρτηση, καμία μεγαλομανία και καμία συγγνώμη δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι.
Γιατί άλλο να τα βάζεις με το κράτος και άλλο να παίζεις με την ελπίδα ενός άρρωστου παιδιού.
Το δεύτερο είναι τόσο αισχρό, τόσο ανέντιμο και τόσο βαθιά ανήθικο, που πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια.
