Για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν, ο «Βοτανικός» έχει την τιμή να φιλοξενεί δύο μεγάλα ονόματα της ελληνικής μουσικής. Τον Γιώργο Σαμπάνη και τον Νίκο Μακρόπουλο. Δύο διαφορετικούς καλλιτέχνες, με διαφορετικές διαδρομές, που όμως κάτω από την ίδια στέγη έχουν γίνει ένα σώμα, μια ψυχή. Μια πραγματική ομάδα.
Πέρυσι γνωρίστηκαν καλύτερα μέσα από τη συνεργασία τους. Φέτος δεν είναι απλώς συνεργάτες. Είναι και φίλοι. Και αυτό δεν κρύβεται πάνω στη σκηνή. Τα βλέμματα, τα πειράγματα, οι αυθόρμητες κινήσεις, ο τρόπος που δένουν τα τραγούδια. Τίποτα δεν μοιάζει στημένο ή αναγκαστικό. Ο ένας γνωρίζει πλέον τον άλλον, τον απολαμβάνει δίπλα του και αυτή η χημεία περνάει κατευθείαν στον κόσμο.
Και το πρώτο διήμερο, 30 και 31 Οκτωβρίου, έδωσε την καλύτερη απάντηση.
Η ώρα είχε πάει 5:00, 5:10, 5:20 τα ξημερώματα. Κανονικά, τέτοια ώρα, ένα μαγαζί θα έπρεπε να έχει αρχίσει να αδειάζει. Κι όμως, ο «Βοτανικός» παρέμενε γεμάτος. Ο κόσμος δεν σηκωνόταν να φύγει. Δεν ήθελε να τελειώσει η βραδιά.
Γιατί; Γιατί αυτό που έβλεπε του άρεσε. Τον κρατούσε στην καρέκλα του. Και αυτό, ειδικά στη σημερινή νύχτα, λέει πολλά περισσότερα από οποιοδήποτε διαφημιστικό σλόγκαν.
Χωρίς φανφάρες, χωρίς φρου φρου κι αρώματα, χωρίς την ανάγκη να αποδείξουν ότι είναι κάτι παραπάνω από αυτό που πραγματικά είναι. Δύο καλλιτέχνες που αγαπούν τη δουλειά τους, σέβονται ο ένας τον άλλον και, πάνω απ’ όλα, σέβονται τον πελάτη.
Σε μια αγορά που ο κόσμος μετράει ακόμη και το τελευταίο ευρώ και η διασκέδαση έχει γίνει για πολλούς πολυτέλεια, ο «Βοτανικός» δείχνει την άλλη πλευρά της νύχτας. Εκείνη όπου κυριαρχούν η λογική, τα χαμόγελα, τα καλά τραγούδια και η πραγματική διάθεση να περάσει ο κόσμος όμορφα.
Γιατί τελικά το μεγαλύτερο παράσημο για ένα νυχτερινό μαγαζί δεν είναι να μπει ο κόσμος μέσα. Είναι, όταν ξημερώνει, να μη θέλει να φύγει.
