Το κράτος είναι μάγκας. Αλλά, πολλές φορές, εκεί που το παίρνει.
Στον μικρό επιχειρηματία, στον επαγγελματία, στον άνθρωπο που παλεύει να κρατήσει το μαγαζί του ανοιχτό.
Εκεί ξέρει να δείχνει τα δόντια του. Πρόστιμα, κατασχέσεις, δεσμευμένοι λογαριασμοί, χειροπέδες. Σε τελειώνει πριν καλά καλά καταλάβεις τι σου έχει συμβεί.
Και καλά κάνει να κυνηγάει την παρανομία. Κανείς δεν ζητάει ασυλία για κανέναν.
Αλλά εδώ υπάρχει ένα τεράστιο «ρε παιδιά, μας δουλεύετε;».
Γιατί το ίδιο κράτος που σηκώνει το δάχτυλο και κάνει μαθήματα νομιμότητας, βρίσκεται ξανά και ξανά αντιμέτωπο με καταγγελίες για διαφθορά μέσα στα ίδια του τα γραφεία.
Εφοριακοί, αστυνομικοί, ελεγκτές, δημόσιοι λειτουργοί. Άνθρωποι που πληρώνονται για να πιάνουν την παρανομία και ερευνώνται για το ενδεχόμενο να της έκαναν πλάτες.
Δηλαδή, για να καταλάβουμε. Ο ένας κλέβει το κράτος και ο άλλος, που πληρώνεται από το κράτος για να τον ελέγχει, μπορεί να του κρατάει και την πόρτα ανοιχτή;
Και μετά βγαίνει το ίδιο το σύστημα και μας κάνει κήρυγμα περί νομιμότητας;
Ε, κάπου έλεος.
Γιατί όταν μιλάμε για οργανωμένες απάτες, για τεράστια ποσά και για μηχανισμούς που φέρονται να λειτουργούσαν επί χρόνια, δεν αρκεί να βρεις ποιος έστησε τη δουλειά.
Πρέπει να ψάξεις και ποιος τον κάλυπτε. Ποιος έκανε τον κουφό. Ποιος έδινε πληροφορίες. Ποιος έπαιρνε το δωράκι του, εφόσον αποδειχθεί ότι υπήρχαν τέτοιες συναλλαγές.
Γιατί η λαμογιά δεν γίνεται λιγότερο βρόμικη όταν φοράει κοστούμι, έχει υπηρεσιακή ταυτότητα και κάθεται πίσω από ένα κρατικό γραφείο.
Και να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι ίδιοι. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν έντιμα τη δουλειά τους. Ούτε όποιος ερευνάται είναι αυτομάτως ένοχος.
Αλλά όσοι αποδεικνύεται ότι τα άρπαζαν, ότι πουλούσαν προστασία ή ότι έκαναν πλάτες, πρέπει να πληρώσουν. Κανονικά. Όχι στα λόγια.
Γιατί ο απλός πολίτης δεν έχει την πολυτέλεια να κρυφτεί πίσω από μια υπηρεσιακή καρέκλα.
Αν χρωστάει, τον κυνηγούν. Αν παρανομήσει, τον τρέχουν. Αν δεν αντέξει, κατεβάζει ρολά.
Οι κύριοι, λοιπόν, που ενδεχομένως έκαναν μπίζνες με την κρατική τους ιδιότητα, θα έχουν την ίδια αντιμετώπιση; Ή θα δούμε πάλι τον έναν να πληρώνει και τους υπόλοιπους να εξαφανίζονται μέσα στη γραφειοκρατία;
Αυτό είναι το ερώτημα.
Γιατί δεν μπορείς να παριστάνεις τον σερίφη απέναντι στην κοινωνία και να κάνεις τον ανήξερο όταν η δυσοσμία έρχεται από το δικό σου μαγαζί.
Και στο κάτω κάτω, κύριοι του κράτους, πριν ξανακουνήσετε το δάχτυλο στον πολίτη, φροντίστε να ελέγξετε ποιοι από τους δικούς σας έχουν λερωμένα τα χέρια τους.
Γιατί νόμος μόνο για τους απέξω και ασυλία για τους από μέσα δεν λέγεται δικαιοσύνη.
Λέγεται δύο μέτρα και δύο σταθμά. Και ο κόσμος έχει αρχίσει να το σιχαίνεται.
